Pentagram. Harry Hole. Tom 5

Czytając Pentagram miałam momenty, że musiałam odłożyć książkę, bo opisy zbrodni były po prostu ohydne. A ja należę do tych, którzy już sporo w kryminałach widzieli. Nesbo tym razem naprawdę podkręcił poziom obrzydliwości, a jednocześnie nie zrobił tego na siłę. Każdy szczegół miał sens i finalnie prowadził do rozwiązania.

Historia zaczyna się dość klasycznie: Oslo, trup, potem kolejny, i szybko okazuje się, że mamy do czynienia z psycholem, który zostawia po sobie symbol pentagramu. Brzmi jak oklepany motyw, ale Nesbo potrafi z banału zrobić coś mocnego. Od razu czuć, że nie będzie to prosta sprawa, bo ofiary łączy coś więcej niż się na początku wydaje.

Harry Hole, nasz ulubiony antybohater, akurat zostaje wyrzucony z roboty i ma ambitny plan, żeby pogrążyć się w ciągu. Jak wiadomo, plany Harry’ego nigdy nie idą zgodnie z planem. Kadrowe braki w policji robią swoje i Harry wraca do śledztwa. I tu zaczyna się zabawa, bo musi współpracować ze swoim ulubionym „kumplem”, Tomem Waalerem. To jest gość, którego od pierwszych tomów chciałam udusić. Relacja Harry-Waaler to dla mnie chyba najlepszy element serii, bo między nimi aż iskrzy od nienawiści i niedopowiedzeń. I w „Pentagramie” dostajemy wreszcie kawałek rozwiązania tej toksycznej relacji.

Muszę przyznać, że dałam się wkręcić w intrygę i kompletnie nie domyśliłam się, kto stoi za zbrodniami. Końcówka rozwaliła mnie totalnie, bo Nesbo tak to obrócił, że siedziałam z otwartą buzią. I to jest właśnie jego siła. On nie tyle pisze kryminał, co układa wielką układankę i wciąga cię do zabawy, żebyś sam próbował odgadnąć, a potem i tak cię robi w konia.

Z rzeczy, które wyróżniają „Pentagram” na tle innych tomów: tutaj naprawdę mocno czuć obrzydliwość morderstw. To nie są tylko suche fakty, to są sceny, które zostają w głowie. Nesbo lubi brutalność, ale zwykle trzyma to w granicach. Tutaj mam wrażenie, że trochę je przesunął. I choć normalnie jestem odporna, to niektóre detale były dla mnie za mocne. Ale wiecie co? To plus. Bo skoro mnie poruszyło, to znaczy, że autor zrobił robotę.

Ciekawe jest też to, że „Pentagram” był chyba momentem przełomowym w serii. Wcześniej Nesbo pisał dobre kryminały, ale tutaj czuć, że nabrał pełnej kontroli nad tym światem. Historia jest sklejona bez żadnych dziur, bohaterowie są dopracowani i każdy detal pasuje do całości. Dla mnie to był krok w stronę tego Nesbo, którego kojarzymy później przy „Pragnieniu” czy „Krwawym księżycu”.

Co do autora, Jo Nesbo to w ogóle ciekawy typ. Zanim zaczął pisać, był piłkarzem, potem muzykiem rockowym, ekonomistą. I widać w jego książkach, że to człowiek, który łapie życie z różnych stron. Potrafi łączyć brutalne sceny z filozoficznymi rozkminami, a jednocześnie nie gubi tego, co najważniejsze - napięcia. Dla mnie to właśnie odróżnia go od wielu innych skandynawskich autorów. Larssona się czytało świetnie, Adler-Olsen też trzyma poziom, ale Nesbo ma coś, co sprawia, że jego bohaterowie są bardziej ludzcy.

Mocny, brutalny i świetnie napisany thriller. Zdecydowanie nie dla osób o słabych nerwach, ale jeśli ktoś szuka kryminału, który nie tylko wciąga, ale i zostawia po sobie ślad, to jest to idealna propozycja. Nie jest to mój absolutny numer jeden w serii, ale jeden z tych tomów, które pokazują, dlaczego Nesbo od lat siedzi na szczycie list bestsellerów.

Skończyłem książkę z mieszanymi uczuciami. Z jednej strony mam ochotę postawić ją na półce w kategorii najlepszych przygód Harry’ego Hole, a z drugiej aż mnie zęby bolą, że finał, na który czekałem od dobrych kilku tomów, okazał się tak bezbarwny i mało satysfakcjonujący. To jest właśnie ten typ sytuacji, że doceniasz całą drogę, ale na końcu czujesz, że autor zabrał ci nagrodę sprzed nosa.

Bo sama droga była świetna. Nesbø potrafi pisać tak, że wciągasz się w każdy wątek. I tu tych wątków jest sporo. Relacja Harry’ego z Tomem Waalerem - napięcie między nimi jest prawie namacalne, a każdy dialog to jakby pojedynek na noże. Do tego dochodzi relacja z „firmą”, czyli norweską policją. Harry jak zwykle balansuje na granicy zwolnienia, dyscyplinarki, a jednocześnie jest tym, którego potrzebują najbardziej. I w tym właśnie Nesbø jest mistrzem, bo pokazuje człowieka na krawędzi, który co chwila upada, ale zawsze znajduje sposób, żeby się podnieść. Choć to jego pijaństwo zaczyna już trochę nużyć. Niby rozumiem, że to element postaci, że Hole bez alkoholu nie byłby sobą, ale momentami miałem wrażenie, że autor ciągle kręci się w kółko wokół tego samego problemu.

Seryjny zabójca w „Pentagramie” został zbudowany świetnie. Atmosfera, tropy, kolejne zbrodnie i ten znak pentagramu - to wszystko jest tak dobrze rozpisane, że czyta się z zapartym tchem. Widzisz, że Nesbø potrafi budować klimat grozy, balansować między brutalnością a chłodną analizą. A jednak kiedy dochodzi do rozwiązania, cała konstrukcja się spłaszcza. Zamiast mocnego uderzenia dostałem coś, co przypominało szybkie posklejanie wszystkich wątków, żeby domknąć historię. I to boli najbardziej, bo przez większość książki byłem przekonany, że to będzie finał, który wstrząśnie całym cyklem.

Za to postaci drugoplanowe tutaj duży plus. Willy Barli to perełka. Pojawia się niby z boku, a w moim odczuciu kradnie kilka scen. Komendant wydziału zabójstw - trafiony w punkt, idealnie oddany charakter człowieka rozdartego między polityką a realną pracą. Do tego jeszcze Oystein, wierny kompan Harry’ego, który wprowadza trochę luzu, trochę poczucia, że Hole nie jest całkowicie sam w tym całym syfie.

Czy „Pentagram” to najlepsza część Nesbø? Fabularnie bardzo możliwe, bo napięcie i budowanie atmosfery jest tu na najwyższym poziomie. Emocjonalnie - niestety nie, bo zakończenie nie dowozi. I pewnie gdyby nie to, oceniałbym książkę znacznie wyżej, a tak zostaję mogę powiedzieć, że była po prostu solidna.

Podsumowując: warto czytać, bo Nesbø jak zawsze pokazuje klasę, ale jeśli ktoś czekał na wielkie rozliczenie Harry’ego z Waalerem i sprawą Ellen, to może poczuć niedosyt tak jak ja.

"Pentagram" jest piątą częścią serii o Harrym Hole autorstwa Jo Nesbø i w tym momencie mogę już chyba śmiało powiedzieć, że nie zostałam wielką fanką norweskiego autora. Słyszałam bardzo wiele dobrego o tej serii, jednakże wszystkie te słowa zachwytu nie przełożyły się na moje podejście do niej. Ponadto koleżanka pożyczyła mi wszystkie dotychczasowe książki z serii Nesbo, ale po "Pentagramie", wątpię, że sięgnę po kolejną.

Chociaż nie jestem fanką tej serii, byłam podekscytowana na myśl o przeczytaniu "Pentagramu". Od trzeciej książki, byłam szczególnie zainteresowana pewnymi historiami i oczekiwałam więcej szczegółów. Zaczęłam więc lekturę z myślą, że w tej części pewne rzeczy zostaną zebrane w całość i że moja ciekawość zostanie zaspokojona. W końcu wątki, które łączą książki w serie, są jedną z moich ulubionych charakterystyk połączonych ze sobą thrillerów kryminalnych. Doceniam dobry samodzielny thriller kryminalny, ale kiedy te samodzielne historie są połączone drobnymi detalami, które zrozumiesz tylko jako fan, książki nabierają dodatkowej wartości.

Jeśli mam być całkowicie szczera, to sposób, w jaki sprawy potoczyły się w tej książce, był raczej pozbawiony emocji, klimatu czy też głębi. Spodziewałam się dużo więcej. Spodziewałam się dużo więcej dramatu, a wszystko wydawało się bardziej prozaiczne niż można było przypuszczać. Zakończenie "Trzeciego klucza" dawało perspektywę interesujących rozwiązań i dużych zaskoczeń, a wyszło zupełnie nijak.
Jako samodzielna lektura, broni się ona opisaną zbrodnią. Być może jest to mój ulubiony opis zbrodni w serii. Motyw seryjnego mordercy zaciekawił mnie i zachęcał do przewracania kolejnych kartek, aby przekonać się o dalszych losach bohaterów. Nie byłam jednak ukontentowana z tego, jak książka poprowadziła historię w odniesieniu do całości serii.

Ogólnie rzecz biorąc, jest to kolejna część serii, którą mogę określić jako przyzwoitą. Jednak szósta książka, która czeka na mojej półce, prawdopodobnie jeszcze trochę czasu na niej spędzi, a może i w ogóle po nią nie sięgnę.

Jo Nesbo napisał świetną historię zbrodni w "Pentagramie". Co za wspaniała lektura, z dopracowanymi postaciami, zarówno dającymi się lubić, jak i odpychającymi. Bardzo zaciekawiła mnie złożona tajemnica w głównym wątku i jeszcze bardziej pogmatwana tajemnica w tle. Dialogi są wyraziste i przekonujące, a wszystko toczy się w dobrym tempie.

Mamy do czynienia ze splotem fałszywych tropów. Bohaterem jest Harry Hole, policjant i alkoholik z Olso, który obsesyjnie pragnie pomścić śmierć swojej byłej partnerki, zrażając do siebie wszystkich, którzy go kochają i się o niego troszczą. Jest lato, notuje się wysokie temperatury, a departament policji ma okres wakacyjny. Harry jak zwykle walczy ze swoimi wewnętrznymi demonami, pijąc i rozmyślając o swojej miłości, aż w końcu dochodzi do morderstwa. To zmusza go do współpracy ze swoim nemezis - Tomem Waalerem. Obsesją Harry'ego jest powiązanie Toma z morderstwem jego byłej partnerki. Obydwaj mają świetny dorobek jako detektywi, który jest źródłem podziwu wśród innych ludzi z wydziału. Niemniej, podczas gdy notowania Waalera rosną, blask Harry'ego blednie.

Nesbo genialnie opisuje Harry'ego jak alkoholika. Poznajemy jego udręczoną duszę, ale również umysł genialnego gliny. Sposób w jaki dokonuje tego Nesbo, to moim zdaniem prawdziwa sztuka literacka. Sposób w jaki przedstawione są inne postacie, zarówno pozytywne i negatywne, sprawia, że nie możemy przejść obok nich obojętnie. Wyrabiamy sobie o nich zdanie i odczuwamy słabsze lub silniejsze emocje na myśl o nich.
Harry rozwiązuje skomplikowaną zagadkę morderstwa, potrafiąc połapać się wśród fałszywych tropów i domniemań. Wraz z upływem stron pojawią się liczne niespodzianki, które ujawnią coraz to więcej zła w niektórych postaciach, przez co zaczynamy odczuwać współczucie w stosunku do samego Harry'ego Hole. Na koniec Harry nie tylko rozwiązał pogmatwaną zagadkę dotyczącą zbrodni, ale postanowił zmienić swoje życie i miejmy nadzieję, że również uratować swój związek miłosny. W końcu to wciąż ten sam Harry, choć wiadomo, że nie będzie to łatwe dla niego i jego najbliższych. W trakcie tej pięknej powieści czytelnik zaczyna naprawdę przejmować się losem Harry'ego Hole.

Z przyjemnością sięgnę po kolejne dzieła tego rewelacyjnego pisarza.
Serdecznie polecam książkę.