Poezje i prozinki

Zbiór zawiera starannie wyselekcjonowane wiersze niewidomej poetki Jadwigi oraz niepublikowaną wcześniej prozę, która została odkryta po wielu latach. Wojna dramatycznie zmieniła bieg życia Jadwigi. Przed jej wybuchem młoda kobieta wiązała swoją przyszłość z naukami humanistycznymi, lecz zmuszona była zrewidować swoje plany z powodu prześladowań. Podczas okupacji straciła brata, a reszta rodziny została uwięziona w getcie. Jadwiga dowiedziała się również o nieuleczalnej chorobie wzroku. Pomoc ze strony przyszłego męża umożliwiła jej ucieczkę i ocalenie rodziców. W 1948 roku, mając dwadzieścia dziewięć lat, straciła wzrok całkowicie.

Od zawsze pragnęła pisać, ale to spotkanie z Mironem Białoszewskim naprawdę wyzwoliło jej twórczość. Zadebiutowała dopiero w wieku sześćdziesięciu lat. Jej utwory niosą w sobie znaczne pierwiastki autobiograficzne, a wśród postaci przewijają się znajomi i rodzina, tacy jak Miron Białoszewski, Anna, Tadeusz i Justyna Sobolewscy, Zdzisław Stańczak oraz Władysław Broniewski. Jadwiga odkryła także haiku i stworzyła własną formę krótkiej prozy, którą nazwała „prozinką” – zwięzłe scenki lub mikroopowiadania zakończone nieraz przewrotną, a czasem humorystyczną puentą, co pozwalało jej mówić w lekkim tonie nawet o próbach samobójczych.

W swoich pracach szukała odpowiedzi na pytanie, czym jest doświadczenie niewidzenia i jak można je opisać, by zrozumiała je osoba widząca. Dążyła do połączenia dwóch światów: tego, który pamiętała, i tego, z którym mierzyła się na co dzień.