Odbiorca ubezwłasnowolniony teksty o kulturze masowej i popularnej

Stanisław Barańczak, oprócz wielu swoich literackich działalności jak pisanie wierszy, esejów czy rozpraw naukowych, wykazywał również silne zainteresowanie masową kulturą. W swej pracy "Odbiorca ubezwłasnowolniony" ujawnia, jak wielki wpływ miała na niego zarówno kultura popularna, jak i jej krytyczna analiza. Nie traktował jej z pogardą; jego twórczość przeczy idei, że masowe przekazy nie mają wartości artystycznej. Barańczak był pionierem w docenianiu wyjątkowych przejawów w sztuce popularnej.Niniejszy tom zawiera reprint pewnego czasu trudno dostępnej książki "Czytelnik ubezwłasnowolniony" z 1983 roku oraz eseje i felietony z początku lat 70-tych. Znajdziemy tu również recenzje nieistniejących filmów i fragmenty wywiadów, które rozpatrują kwestie kultury masowej i popularnej.Znany z przenikliwości interpretacyjnej, Barańczak analizował zarówno dzieło, jak i jego szerszy kontekst społeczny, wskazując na zachodzące manipulacje. Co istotne, jego teksty nie są jedynie dokumentami historycznymi; pozostają doskonałymi przykładami krytycznej analizy, nieustannie potrzebnej w zmieniającym się świecie.Słowa Barańczaka z wywiadu z 1994 roku są nadal żywe: nigdy nie uznawał podziału kultury na wysoką i niską, lecz na wartościową i bezwartościową. Dla niego wartościowi byli zarówno Bach i Szekspir, jak i Charlie Parker oraz Monty Python. Natomiast kicz reprezentowali, w jego mniemaniu, Madonna oraz film „Rambo”, jak również koncert fortepianowy Czajkowskiego i „Podwójne życie Weroniki”.Stanisław Barańczak (1946–2014) wyróżniał się jako poeta, literaturoznawca i krytyk literacki, a także jako wybitny tłumacz. Debiutował w 1965 roku, a niedługo potem, w 1968 roku, ukazał się jego pierwszy tom poetycki "Korekta twarzy". Pełnił wiele lat różne funkcje związane z poznańską katedrą polonistyki, zanim w 1977 roku stracił pracę za działalność w Komitecie Obrony Robotników. Powrócił do pracy naukowej w 1980 roku, a rok później objął stanowisko wykładowcy na Uniwersytecie Harvarda. Jego tłumaczenia dramatów Szekspira i innych twórców są uznawane za fundament w literaturze polskiej. Przyczynił się znacząco do rozwoju poważnej krytyki kultury masowej w Polsce. Jego praca badawcza często koncentrowała się na analizie polskich pisarzy, takich jak Białoszewski, Herbert, Szymborska i Miłosz. W 2016 roku wydano wzbogaconą wersję jego rozprawy doktorskiej na temat języka poetów powszechnie uznawanych za wybitnych.