Łowca. Samotna zemsta na Sowietach okupujących polskie Ziemie odzyskane

Zbigniew Lubieniecki, autor książki, dzieli się swoją poruszającą historią z dzieciństwa, gdy wraz z rodziną został zesłany na Syberię. Przeżywając trudne czasy na wschodzie, po wojnie przenosi się na Ziemie Zachodnie w pobliżu Szczecina. Nowa, powojenna rzeczywistość nie przynosi mu spokoju, a w młodym wieku podejmuje samotną walkę przeciwko sowieckiemu reżimowi. Ten bunt, będący aktem zemsty za doznane przez rodzinę krzywdy, staje się jego osobistą wojną.

Opowieść jest pierwszą tego rodzaju narracją wspomnieniową o czasach powojennych, skupiając się na cienkiej linii między prawem a bezprawiem oraz dążeniu do sprzeciwu wobec bezkarności żołnierzy sowieckich w Polsce. Bohaterem jest młody chłopiec, którego życie na wschodzie naznaczone było cierpieniem – wraz z matką i siostrami musiał przetrwać w niezwykle trudnych warunkach, często bity przez rówieśników, stał się "bezprizornym" dzieckiem-złodziejem.

Kierowany poczuciem niesprawiedliwości, Zbigniew przysięga zemstę Sowietom. W czasie wędrówki na Ziemie Zachodnie dokonuje zabójstwa jednego z dawnych oprawców. Po przybyciu pod Szczecin, młodszy Lubieniecki zaczyna polować na radzieckich żołnierzy, wykorzystując znalezioną w lesie broń. Działa sam, w sekrecie. W miarę jak dorasta, zaczyna zdawać sobie sprawę, że jego działania nie zmienią wiele i ostatecznie zaprzestaje swojej misji. Wszystkie te wydarzenia mają miejsce, gdy ma zaledwie 13-17 lat.