Jutro będziesz mój

Powiem od razu coś, czego kompletnie się nie spodziewałam: ja serio myślałam, że siadam do romansu. Wiecie, trochę chemii, trochę przepychanek słownych, bogaty i irytujący facet, dziewczyna z charakterem, szkocki klimat i lecimy. A tu nagle bach, kryminało romans. I to taki, że momentami bardziej zastanawiałam się, kto za tym wszystkim stoi i co się właściwie dzieje w Ardnoch, niż czy Robyn i Lachlan w końcu przestaną się tak wkurzać i zaczną normalnie ze sobą gadać.

I to nie jest tak, że ten wątek kryminalny był zły, bo nie był. On naprawdę pchał tę książkę do przodu i sprawiał, że coś się cały czas działo. Było napięcie, jakieś dziwne akcje, groźby, poczucie, że ktoś czai się gdzieś obok i tylko czeka, aż zrobi się jeszcze gorzej. Ja nawet w pewnym momencie zaczęłam podejrzewać konkretną osobę i finalnie miałam rację, więc miałam z siebie przez chwilę niezłą satysfakcję. Tylko że potem, jak wszystko zaczęło się składać do kupy, to nie do końca mi się to skleiło tak idealnie, jak bym chciała. Niby okej, niby rozumiem, ale gdzieś tam zostało mi małe „hmm, serio?”.

I chyba właśnie przez ten mocniejszy suspense relacja Robyn i Lachlana trochę zeszła na dalszy plan. To jest chyba mój największy problem z tą książką. Bo oni mieli potencjał. Naprawdę mieli. On, były gwiazdor Hollywood, zamknięty w sobie, irytujący, kontrolujący wszystko wokół. Ona, była policjantka, uparta, zraniona, z konkretnym powodem, żeby go nie lubić. To powinno iskrzyć mocniej, bardziej, dłużej. A ja miałam wrażenie, że momentami to iskrzenie było, po czym zaraz znikało, bo fabuła biegła dalej do kolejnego niepokojącego wydarzenia.

Nie pomogło też to, że ten ich początkowy układ bez zobowiązań był dla mnie po prostu trochę przykry. Nie w takim sensie, że źle napisany, tylko emocjonalnie jakiś taki niewygodny. Nie czułam tam tej ekscytacji, którą lubię w romansach z napięciem. Bardziej miałam coś w stylu: dziewczyno, ty chyba zasługujesz na trochę więcej niż taki układ, serio. Może właśnie dlatego długo nie mogłam wejść całym sercem w tę relację. Oglądałam ją z boku, byłam ciekawa, ale nie byłam totalnie rozłożona na łopatki.​

A jednocześnie nie chcę wyjść na totalną marudę, bo ta książka ma w sobie coś, co wciąga. Samantha Young naprawdę umie budować świat i atmosferę. Ardnoch jako miejsce działa super. Jest tajemnicze, zamknięte, trochę luksusowe, trochę mroczne, takie idealne pod historię, w której nikt do końca nie mówi wszystkiego. Do tego cała galeria bohaterów pobocznych. Ja od początku czułam, że to jest jedna z tych serii, gdzie późniejsze tomy mogą być jeszcze lepsze, bo autorka rozsiewa wokół tyle postaci i emocjonalnych zaczepów, że człowiek od razu zaczyna się zastanawiać, kto dostanie swój happy end później.

I może właśnie dlatego, mimo że „Jutro będziesz mój” mnie nie zachwyciło jako romans, to jako początek serii naprawdę mnie zaintrygowało. Mam wrażenie, że Young ma tu mnóstwo dobrych pomysłów. Widać, że chce połączyć rodzinne napięcia, romantyczne dramaty i taki lekki dreszczyk zagrożenia. To ma sens, to może działać, tylko tutaj jeszcze nie wszystko zagrało dla mnie idealnie. Najbardziej zabrakło mi mocniejszego budowania emocjonalnego napięcia między główną parą, bo chemia była raczej falami niż stałym ogniem.

Ale znowu, nie nudziłam się. To też trzeba powiedzieć uczciwie. Ta książka nie jest nijaka. Nawet jeśli mam do niej zastrzeżenia, to nie mogę powiedzieć, że była obojętna. Czytałam ją z ciekawością, chciałam wiedzieć więcej, analizowałam zachowania bohaterów, kombinowałam z tym całym zagrożeniem i miałam ochotę wejść głębiej w ten świat. A to już dużo.

Robyn też ogólnie polubiłam bardziej niż sam romans z jej udziałem. Ma charakter, nie daje sobie wejść na głowę i czuć, że niesie ze sobą jakiś własny ciężar. Lachlan momentami działał na mnie lepiej, momentami gorzej. Były chwile, kiedy rozumiałam jego zamknięcie i ten cały chłód, ale bywały też takie, gdy miałam ochotę nim porządnie potrząsnąć. I może to też jest okej, bo przynajmniej wzbudzał emocje.

Więc finalnie? To dla mnie bardziej romans z przewagą intrygi niż intryga z dodatkiem romansu, ale ten balans nie zawsze był taki, jaki najbardziej lubię. Jeśli ktoś idzie w to dla wielkiej, totalnie rozpalającej relacji, to może poczuć lekki niedosyt. Jeśli ktoś lubi, kiedy oprócz uczuć dzieje się jeszcze coś mrocznego i niepokojącego, to powinno siąść lepiej.

Ja na pewno będę czytać dalej. I to chyba najlepsze podsumowanie. Bo nawet jeśli „Jutro będziesz mój” nie dało mi wszystkiego, czego chciałam, to dało mi ciekawość. A ciekawość przy serii to dla mnie połowa sukcesu. Chcę więcej Adairów, chcę lepiej rozpisanego napięcia, chcę mocniejszych emocji i mam przeczucie, że Samantha Young naprawdę jeszcze może to dowieźć. Dobrych pomysłów jej tu nie brakowało, a bohaterów, którym chce się kibicować, też zdecydowanie nie zabrakło.