Eryk. Świat Dysku. Tom 9

Eryk to książka o Świecie Dysku, która umykała mi przez lata! Przez lata czytałem recenzje mówiące, że była to najgorsza książka Terry'ego i kompletna strata czasu. Nie zgadzam się! Zawsze kochałem Rincewinda, a on i Bagaż są głównymi bohaterami. Pojawia się też Śmierć, kolejny mój ulubieniec. Nowela była o wiele lepsza, niż myślałem., rozrywkowa lektura na popołudnie!

Piekło zostało niedawno przebudowane na biurokrację w biurowcu. Eryk, nastoletni demonolog, próbuje przywołać demona, ale dostaje biednego Rincewinda. Erik jest stereotypowym nastolatkiem: niezręczny, cierpiący na trądzik, marzący o bogactwie i dziewczynach. Rozkazuje Rincewindowi, by ten obdarzył go trzema skarbami: nieśmiertelnością, dominacją nad światem i najpiękniejszą kobietą na świecie (co prowadzi do ciekawego ujęcia Heleny Trojańskiej). Wspaniała parodia piekła, w którym ludzkie tortury polegają na takich czynnościach, jak oglądanie cudzych zdjęć z wakacji. Gorszą torturą mogłoby być chyba wyłącznie codzienne wstawanie na szóstą do pracy. Mamy również trafną krytykę biurokracji.

Jest coś w filozofii życiowej Rincewinda, co naprawdę do mnie przemawia. Jest on znawcą ludzkich zachowań, który natychmiast rozpoznaje najlepszy sposób na manipulowanie okolicznościami na swoją korzyść (zazwyczaj poprzez odwoływanie się do bardziej podstawowych instynktów swoich wrogów - zazdrość, zawiść i uraza to tylko niektóre z nich). Jednocześnie jest bardzo podejrzliwy w stosunku do wszystkiego i zawsze gotowy do ucieczki w każdej chwili.

Dawno się tak nie uśmiałem. Pratchett jest moim ulubionym autorem od lat i mimo, że znam jego styl i niesamowite poczucie humoru dość dobrze, jego książki wciąż potrafią wprawić mnie w zachwyt tym. Może to trochę dziwne, ale kiedy czyta się Pratchetta, ma się niemal poczucie powrotu do domu - jest dużo zwyczajności. Ogarnia cię ciepło świadomości, że nieważne, czy będzie lepiej czy gorzej, zawsze znajdziesz coś, z czego możesz się pośmiać.

Książka ma zaledwie 114 stron, a więc mówimy o króciutkiej powieści, ilość frajdy jaką dostarcza jest ogromna. Jeśli nigdy nie czytałeś żadnej książki Pratchetta, albo masz mało czasu na czytanie, to jest to świetna pozycja na początek. Jest krótsza niż większość, ale pełna humoru. Mam nadzieję, że podobała Ci się moja recenzja. Dzięki za przeczytanie :D

Cóż to był za kawał dobrej rozrywki I mam na myśli serio dobrą rozrywkę! Ostatnia książka z Rincewindem nie przypadła mi zbytnio do gustu, ale ta, znacznie krótsza powieść, była moim zdaniem idealna od początku do końca.

Opowiada ona o tytułowym Eryku, który jest nastolatkiem parającym się sztuką przywoływania demonów jak jego dziadek. Z nieznanego na początku powodu "demonem", którego przywołuje, jest czarodziej Rincewind, który został pozostawiony w "Piekielnych wymiarach" w piątej powieści Świata Dysku. Jednak 13-latek nie jest ... no ... nie jest mistrzem intelektu, więc nie wierzy Rincewindowi, że nie jest demonem. Fakt, że Rincewind pstrykając palcami rzeczywiście sprawia, że życzenia Eryka się spełniają, nie pomaga.

Tak więc dwójka udaje się w podróż - od mordowania cywilizacji w dżunglach do wojen z czasów dawno minionych, a nawet do Piekła. Spotykamy ŚMIERĆ i jego pszczoły (tak, jest pszczelarzem), naprawdę źle zachowującą się papugę, przodka Rincewinda, starożytne armie, drewniane konie, zastępy demonów, które po prostu chcą, by piekło biurokracji się skończyło. Bagaż jest oczywiście blisko swojego pana.

Czytelnicy otrzymują po drodze kilka świetnych spostrzeżeń i komentarzy społecznych, nie wspominając o wszystkich mega komicznych sytuacjach, gdy Rincewind po prostu stara się pozostać przy życiu na tyle długo, by przeżyć. To jego specjalność :D Szczególnie podobała mi się podróż przez odmienione Piekło i to, jak różne demony narzekały i były w zasadzie bardziej torturowane niż "potępione dusze", tam na dole, dzięki nowym zasadom pracy ustanowionym przez Króla Hadesu (Diabła). Wszyscy po prostu chcemy znaleźć koniec końców szczęście, więc jak powiedział Pratchett: choć mogą być złe, nigdy nie są złe.

Jest to znacznie krótsza książka niż pozostałe tomy, ale jest pełna odniesień i zabawnych scen i bawiłam się przy niej znakomicie. Tak bardzo, że oprócz wersji audio, której słuchałam, kupiłam teraz także wersję papierową.

Eryk to książka o Świecie Dysku, która umykała mi przez lata! Przez lata czytałem recenzje mówiące, że była to najgorsza książka Terry'ego i kompletna strata czasu. Nie zgadzam się! Zawsze kochałem Rincewinda, a on i Bagaż są głównymi bohaterami. Pojawia się też Śmierć, kolejny mój ulubieniec. Nowela była o wiele lepsza, niż myślałem., rozrywkowa lektura na popołudnie!

Piekło zostało niedawno przebudowane na biurokrację w biurowcu. Eryk, nastoletni demonolog, próbuje przywołać demona, ale dostaje biednego Rincewinda. Erik jest stereotypowym nastolatkiem: niezręczny, cierpiący na trądzik, marzący o bogactwie i dziewczynach. Rozkazuje Rincewindowi, by ten obdarzył go trzema skarbami: nieśmiertelnością, dominacją nad światem i najpiękniejszą kobietą na świecie (co prowadzi do ciekawego ujęcia Heleny Trojańskiej). Wspaniała parodia piekła, w którym ludzkie tortury polegają na takich czynnościach, jak oglądanie cudzych zdjęć z wakacji. Gorszą torturą mogłoby być chyba wyłącznie codzienne wstawanie na szóstą do pracy. Mamy również trafną krytykę biurokracji.

Jest coś w filozofii życiowej Rincewinda, co naprawdę do mnie przemawia. Jest on znawcą ludzkich zachowań, który natychmiast rozpoznaje najlepszy sposób na manipulowanie okolicznościami na swoją korzyść (zazwyczaj poprzez odwoływanie się do bardziej podstawowych instynktów swoich wrogów - zazdrość, zawiść i uraza to tylko niektóre z nich). Jednocześnie jest bardzo podejrzliwy w stosunku do wszystkiego i zawsze gotowy do ucieczki w każdej chwili.

Dawno się tak nie uśmiałem. Pratchett jest moim ulubionym autorem od lat i mimo, że znam jego styl i niesamowite poczucie humoru dość dobrze, jego książki wciąż potrafią wprawić mnie w zachwyt tym. Może to trochę dziwne, ale kiedy czyta się Pratchetta, ma się niemal poczucie powrotu do domu - jest dużo zwyczajności. Ogarnia cię ciepło świadomości, że nieważne, czy będzie lepiej czy gorzej, zawsze znajdziesz coś, z czego możesz się pośmiać.

Książka ma zaledwie 114 stron, a więc mówimy o króciutkiej powieści, ilość frajdy jaką dostarcza jest ogromna. Jeśli nigdy nie czytałeś żadnej książki Pratchetta, albo masz mało czasu na czytanie, to jest to świetna pozycja na początek. Jest krótsza niż większość, ale pełna humoru. Mam nadzieję, że podobała Ci się moja recenzja. Dzięki za przeczytanie :D

Cóż to był za kawał dobrej rozrywki I mam na myśli serio dobrą rozrywkę! Ostatnia książka z Rincewindem nie przypadła mi zbytnio do gustu, ale ta, znacznie krótsza powieść, była moim zdaniem idealna od początku do końca.

Opowiada ona o tytułowym Eryku, który jest nastolatkiem parającym się sztuką przywoływania demonów jak jego dziadek. Z nieznanego na początku powodu "demonem", którego przywołuje, jest czarodziej Rincewind, który został pozostawiony w "Piekielnych wymiarach" w piątej powieści Świata Dysku. Jednak 13-latek nie jest ... no ... nie jest mistrzem intelektu, więc nie wierzy Rincewindowi, że nie jest demonem. Fakt, że Rincewind pstrykając palcami rzeczywiście sprawia, że życzenia Eryka się spełniają, nie pomaga.

Tak więc dwójka udaje się w podróż - od mordowania cywilizacji w dżunglach do wojen z czasów dawno minionych, a nawet do Piekła. Spotykamy ŚMIERĆ i jego pszczoły (tak, jest pszczelarzem), naprawdę źle zachowującą się papugę, przodka Rincewinda, starożytne armie, drewniane konie, zastępy demonów, które po prostu chcą, by piekło biurokracji się skończyło. Bagaż jest oczywiście blisko swojego pana.

Czytelnicy otrzymują po drodze kilka świetnych spostrzeżeń i komentarzy społecznych, nie wspominając o wszystkich mega komicznych sytuacjach, gdy Rincewind po prostu stara się pozostać przy życiu na tyle długo, by przeżyć. To jego specjalność :D Szczególnie podobała mi się podróż przez odmienione Piekło i to, jak różne demony narzekały i były w zasadzie bardziej torturowane niż "potępione dusze", tam na dole, dzięki nowym zasadom pracy ustanowionym przez Króla Hadesu (Diabła). Wszyscy po prostu chcemy znaleźć koniec końców szczęście, więc jak powiedział Pratchett: choć mogą być złe, nigdy nie są złe.

Jest to znacznie krótsza książka niż pozostałe tomy, ale jest pełna odniesień i zabawnych scen i bawiłam się przy niej znakomicie. Tak bardzo, że oprócz wersji audio, której słuchałam, kupiłam teraz także wersję papierową.