Zielony namiot

Pod opresyjnym reżimem sowieckim życie społeczne toczyło się w ukryciu, głównie w prywatnych mieszkaniach, w małych kuchniach. Tam gromadzili się dysydenci – niekoniecznie znani z nagłówków gazet, ale raczej zwykli ludzie, zajmujący się samizdatem. Rozpowszechniali zakazaną literaturę i idee, które nie były zgodne z oficjalną linią władzy. Bohaterowie powieści Ulickiej doświadczają miłości i osobistych tragedii, zaczytując się w takich dziełach jak „Doktor Żywago” oraz odkrywając twórczość Galicza, Okudżawy, Wysockiego, a później także Brodskiego. Ich życie toczy się w cieniu bezlitosnej machiny państwowej, w ciągłym strachu przed KGB. Autorka stawia pytanie, jak to możliwe, że osoby, które potrafiły żyć niezależnym, „niesowieckim” życiem, nie potrafiły przygotować do tego następnych pokoleń?„Zielony namiot” Ludmiły Ulickiej to kolejna część opowieści nazywanej „encyklopedią rodziny rosyjskiej”, która opisuje codzienne życie w kontekście Wielkiej Historii. Ulicka przenosi czytelników do Moskwy tamtych lat, z jej starodawnymi uliczkami przywodzącymi na myśl dawne czasy, jak Pietrowka, most Kuzniecki czy więzienie na Łubiance. Autorka, urodzona w 1943 roku w Baszkirii, ukończyła studia na wydziale biologii Uniwersytetu Moskiewskiego i pracowała w Instytucie Genetyki, skąd została zwolniona za zainteresowanie nielegalną literaturą. Zaangażowana w obronę praw człowieka, wspierała więźniów politycznych. Jej książki, tłumaczone na 25 języków, osiągały status bestsellerów w takich tytułach jak „Spiegel”, „Le Monde” i „The New York Times”. W 2009 roku była nominowana do międzynarodowej Nagrody Bookera i zdobyła wiele prestiżowych nagród, w tym najbardziej znaczącą nagrodę literacką w Rosji, „Wielką Księgę” za powieść „Daniel Stein, tłumacz”. Na język polski przetłumaczone zostały także inne jej dzieła, takie jak „Sonieczka”, „Przypadek doktora Kukockiego”, „Medea i jej dzieci” oraz „Szczerze oddany Szurik”.