Wojna na morzu 1914-1918

Podczas I wojny światowej rywalizacja o kontrolę nad morzami była istotnym czynnikiem. Po objęciu tronu przez cesarza Wilhelma II ambicje Niemiec, by zdobyć własne „miejsce pod słońcem”, przesunęły akcenty z tradycyjnego konfliktu między Francją a Wielką Brytanią. Chociaż wyścig zbrojeń na morzu, napędzany przez HMS Dreadnought, przyciągnął uwagę świata, pierwsze dni wojny morskiej upłynęły pod znakiem niemieckich krążowników działających poza Europą. Royal Navy, dzięki bitwie o Falklandy w 1914 roku, zdołała je unieszkodliwić. Później Niemcy skupiły się na wojnie podwodnej, licząc, że U-Booty zmuszą Wielką Brytanię do kapitulacji. Chociaż zatopiono statki o wielkiej wyporności, to nieograniczona wojna podwodna przyczyniła się do przystąpienia USA do wojny po stronie aliantów w 1917 roku.Na Morzu Śródziemnym dominowała flota francuska, wspierana przez Austro-Węgry, a próba przełamania sytuacji przez operację w Dardanelach w 1915 roku zakończyła się klęską aliantów. Niemniej jednak, przewaga morska przyczyniła się do sukcesów przeciwko Imperium Osmańskiemu na Bliskim Wschodzie.Kluczowym momentem konfliktu była bitwa jutlandzka w 1916 roku. Mimo że wynik był nierozstrzygnięty, niemiecką Hochseeflotte zmuszono do pozostania w portach, a inicjatywę przejęła Royal Navy. To pozwoliło aliantom na transport wojsk amerykańskich i zaopatrzenia do Europy.Ostateczne zwycięstwo aliantów przyniosła blokada ekonomiczna Niemiec, która osłabiła ich siły zbrojne i morale. Bunt na jednostkach Hochseeflotte w 1918 roku doprowadził do rewolucji i abdykacji cesarza Niemiec.