Sekretna kochanka

Muszę przyznać, że zawsze byłam fanką pisarstwa Mary Balogh. Jej umiejętność wplatania złożonych emocji, fascynujących postaci i skomplikowanych relacji jest czymś, co naprawdę doceniam. Kiedy więc sięgnęłam po „Sekretną kochankę” podeszłam do niej z wysokimi oczekiwaniami - i nie zawiodłam się, choć były momenty, w których byłam nieco sfrustrowana.

To, co sprawia, że ta książka jest tak urocza, to kontrast między bohaterami. Mamy Edwarda w jego stonowanym, konserwatywnym stroju, próbującego utrzymać kontrolę nad swoim życiem, i Angeline, która nosi najbardziej dziwaczne kapelusze, żartuje z prawie każdej sytuacji i podchodzi do życia z radością i rezygnacją, której Edward po prostu nie rozumie na początku. W miarę jak radzą sobie ze swoimi różnicami, ich związek ma cudowną, powolną jakość. Angeline nie tylko dąży do małżeństwa z Edwardem - jej misją jest wniesienie radości i spontaniczności do jego życia, czegoś, czego brakowało mu zbyt długo.

Będę jednak szczera - były momenty, w których miałam wrażenie, że akcja książki nieco się wlecze. Chociaż doceniłam bogactwo prozy i rozwój postaci, historia czasami wydawała się nieco powtarzalna, szczególnie w środkowych rozdziałach. Przerzucanie się myślami i emocjami czasami wydawało się zbyt rozwlekłe i chociaż lubię dobre momenty introspekcji postaci, były chwile, kiedy wydawało się, że obie postacie krążą wokół tych samych myśli zbyt wiele razy. Niekoniecznie jest to duża wada, ale dla kogoś takiego jak ja, kto woli nieco więcej akcji i dramatu w romansie, sprawiło to, że niektóre części książki wydawały się nieco powolne.

No i jest jeszcze ta cała dynamika „Ona w pogoni za Nim”, która wiem, że albo sprawi, albo zepsuje książkę dla niektórych czytelników. Przyznam, że zawsze byłam bardziej fanką tradycyjnej fabuły „On ściga ją”, ale tutaj odwrócenie ról działa zaskakująco dobrze. Energia i wytrwałość Angeline czynią z niej zupełnie inny rodzaj bohaterki, która bierze odpowiedzialność za swoje przeznaczenie. Kibicowałam jej, nawet gdy jej działania wydawały się nieco przesadzone. Edward, z drugiej strony, jest tak niezdecydowany i powściągliwy, że prawie można mu współczuć. To jasne, że walczy ze swoim rosnącym pociągiem do Angeline na każdym kroku, ale nie można nie podziwiać jej nieustępliwego dążenia do niego.

W tej historii jest słodycz, której nie można znaleźć w każdym romansie. W tej książce nie chodzi o wielkie gesty czy dramatyczne deklaracje miłosne. Zamiast tego jest to bardziej subtelne badanie tego, jak dwoje ludzi o skrajnie różnych poglądach na życie może się spotkać i wzajemnie uzupełniać. Angeline mogła być tą, która rozpoczęła pościg, ale pod koniec jest jasne, że dała Edwardowi coś, czego nigdy nie zdawał sobie sprawy, że potrzebuje: wolność życia z pasją i radością.

Proza Balogh jest, jak zawsze, wyśmienita. Potrafi sprawić, że nawet najprostsze chwile wydają się znaczące. Niezależnie od tego, czy jest to cicha rozmowa między Edwardem i Angeline, czy bardziej naładowana scena rosnącego przyciągania, jej słowa niosą ze sobą wagę i emocje. Dialogi są ostre i dowcipne, z wieloma momentami, w których się uśmiechałam. Podobała mi się również delikatność, z jaką autorka opisuje stopniową przemianę Edwarda. Nie jest on typowym bohaterem tortur, ani też ekstrawaganckim rozpustnikiem - to po prostu mężczyzna, który został ukształtowany przez okoliczności, a dzięki wpływowi Angeline uczy się akceptować te części życia, których unikał.

Dla czytelniczek, które uwielbiają inteligentne romanse, powoli budującą się namiętność i bohaterki, które rzucają wyzwanie konwencjom z nieskrywanym sercem, „Sekretna kochanka” jest urzekającym zaproszeniem do świata, w którym miłość może być niewygodna, ale nigdy niemożliwa.

To urocza i satysfakcjonująca lektura. Nie jest to najbardziej dramatyczna lub intensywna książka w gatunku, ale jest to uroczy, powolny romans o dwojgu ludzi, którzy wydobywają z siebie to, co najlepsze. Jeśli lubisz historie oparte na postaciach z odrobiną humoru, sercem i unikalnym zwrotem akcji w tradycyjnych romansach, to zdecydowanie warto po nią sięgnąć. Może nie powaliła mnie na kolana jak inne dzieła Balogh, ale wciąż jest to zachwycająca, ciepła lektura.