Pewnego razu w Paryżu

Zaczęłam „Pewnego razu w Paryżu” na koniec dnia, kiedy człowiek już nie ma siły na nic mądrego. W pokoju ciemno, tylko lampka przy łóżku i ten cichy szelest stron, jakby papier szeptał: chodź, odpocznij. Ja zwykle wybieram książki „życiowe”, takie, co pachną prawdą i ziemią po deszczu, a miłość mają gdzieś w tle, jak lampki na choince, nie najważniejsze, ale bez nich smutno. Romansidła często są dla mnie jak lukier, za słodkie, aż drapie w gardło. A jednak czasem mnie bierze, zwłaszcza zimą w głowie, nawet jeśli na dworze nie ma śniegu. Wtedy człowiek chce bajki. Tylko że Palmer podała mi bajkę, która raz jest jak śnieg w Paryżu, a raz jak konfetti na przyjęciu.

Najpierw powiem, co mnie w tej książce trzymało przy czytaniu, bo to jest ważniejsze niż streszczenie. Trzymała mnie akcja. Naprawdę dużo się tu dzieje, czasem aż za dużo, ale nudy nie ma. Czytałam szybko, w jeden dzień, i to nie dlatego, że to było genialne, tylko dlatego, że Palmer ma taki styl, że jak już wejdziesz, to płyniesz. Rozdziały same się przewracają, a ty łapiesz się na tym, że herbata zimna, telefon rozładowany, a w głowie Paryż, Luwr i dziewczyna, która jeszcze wczoraj była tylko studentką, a dziś jest pionkiem w grze bogatych, bezwzględnych ludzi.

A Pierce Hutton… on jest jak lód w kieliszku. Bogaty, szlachetny, niemal święty, jeszcze świeżo po stracie żony. Palmer pokazuje go jako dżentelmena tak bardzo, że momentami widziałam nad nim tę metaforyczną aureolę, o której sama myślałam podczas czytania. Wierność zmarłej żonie, poczucie honoru, granice, których nie chce przekroczyć. I ja to rozumiem, i nawet mnie to trochę wzruszało, bo w romansach często faceci są albo brutalni, albo kompletnie nijacy. Pierce jest inny, bardziej powściągliwy. Tylko że ta jego idealność bywa męcząca. Wiesz, jak to jest, gdy ktoś w klasie jest zawsze idealny, zawsze ma piątkę, zawsze jest grzeczny i człowiek niby podziwia, ale też ma ochotę zobaczyć, że to normalny człowiek. U Pierce’a brakuje mi właśnie tego, bardziej ludzkiej rysy.

Ich spotkania są jak migawki z filmu, który czasem ma piękne kadry, a czasem przesadza z dramatem. Luwr w dniu urodzin Brianne, sztuka, cisza, a w tej ciszy mężczyzna, który niesie swój żal jak płaszcz. Paryż mógłby być tu bohaterem, ale Palmer traktuje go raczej jak scenografię, ładną, ale nie do końca wykorzystaną. Jest romantycznie, jest klimatycznie, tylko ja bym chciała więcej tego miasta, więcej ulic, więcej zapachu kawy i zimnego powietrza. Tu Paryż jest bardziej symbolem niż miejscem.

Największym plusem książki jest intryga. Ojczym Brianne to czarny charakter w wersji bez cienia wątpliwości. Okrutny, bez skrupułów, sprzedający wszystko za pieniądze. I tu wchodzi ten wątek, który sprawił, że miałam w głowie alarm. Handel, układy, mężczyzna złą sławą, który „lubi młode dziewice”. To już nie jest słodki romans, tylko coś, co zahacza o mrok, o poczucie zagrożenia. Palmer dorzuca porwania, groźby, element wojny, jakby chciała sprawdzić, ile jeszcze udźwignie jedna historia. I powiem tak: to jest wciągające, bo stawka jest wysoka, ale jednocześnie trochę bajkowe, trochę przerysowane. Czasem miałam wrażenie, że to jest jak opowieść, którą ktoś wymyśla na bieżąco, żeby tylko nie było nudno. I to ma swój urok, tylko trzeba się zgodzić na tę umowność.

Teraz o Brianne, bo ona mnie jednocześnie irytowała i ciekawiła. Z jednej strony ma być niewinna i nieśmiała, a z drugiej zachowuje się momentami wyzywająco, czasem wręcz wulgarnie, i przez sporą część książki naciska Pierce’a, żeby poszli w fizyczność, oczywiście „dla dobra sprawy”. I ja siedziałam i myślałam: dziewczyno, zdecyduj się, kim ty jesteś. To rozdarcie można by było napisać jako realny konflikt młodej osoby, która nie wie, czego chce, ale tu czasami wyglądało to jak chaos służący temu, żeby pchnąć fabułę w stronę scen intymnych. A sceny intymne, muszę oddać, są opisane ze smakiem. Nie są wulgarne, raczej miękkie, bardziej emocjonalne niż mechaniczne. I to akurat doceniłam, bo nie lubię, gdy książka robi z bliskości tanią sensację.

Czy ta książka jest przesłodzona? Dziwnie to powiem, ale nie do końca. Ona jest raczej przeszarżowana. Palmer idzie w skrajności: idealny bogacz, okrutny ojczym, dziewczyna tak pożądana, że wszyscy padają na kolana. To jest bajka, tylko bajka dla starszych dzieci, jak to sobie nazwałam w głowie, kiedy czytałam. Wiesz, jest trochę jak film, który oglądasz dla emocji, a nie dla realizmu. Ja akurat miałam z tym problem, bo lubię, gdy nawet w romansie jest trochę ziemi pod stopami. Tutaj ziemia bywała z waty.

A jednak… czytałam dalej. Bo intryga pchała. Bo chciałam wiedzieć, co zrobi ojczym, co zrobi Pierce, czy Brianne będzie miała choć jeden moment, w którym sama podejmie decyzję bez popychania przez świat. I dlatego, mimo marudzenia, nie mogę powiedzieć, że to zła książka. Jest nierówna, jest przerysowana, ale ma tempo i ma emocje.

W skali od 1 do 5, daję 4. Za wciągającą akcję, za smakowite sceny intymne i za to, że nie da się nudzić. Odejmuję za przesadę, za fetyszyzowanie niewinności i za bohaterów, którzy momentami są bardziej symbolami niż ludźmi. To jest lektura na jeden dzień, kiedy chcesz zapomnieć o szkole, o stresie, o świecie. Czy polecam? Jeśli lubisz naiwne, dramatyczne romanse z bogactwem, niebezpieczeństwem i wielkimi gestami, to tak, wchodzisz jak w film i płyniesz. Jeśli szukasz czegoś życiowego i naturalnego, to możesz się skrzywić, tak jak ja.

A Paryż? Paryż w tej książce jest jak pocztówka, ładna, trochę błyszcząca, trochę nieprawdziwa. Ale czasem właśnie takiej pocztówki potrzeba, żeby przetrwać zwykły dzień. W sumie tyle.