My, z Birkenau

Wiersze Bogdana Bartnikowskiego oferują czytelnikowi intymny wgląd w duszę człowieka, który przetrwał obozowe piekło Birkenau. Te głęboko osobiste i emocjonalne utwory powstały na przestrzeni lat jako próba uchwycenia traumy, której nie dało się w pełni oddać za pomocą prozy. Bogdan w sekretności zapisywał swoje myśli na dowolnych skrawkach papieru, często zbrukanych przez trudne realia życia w Auschwitz. Te poetyckie linijki stawały się sposób na oddzielenie przeszłości naznaczonej cierpieniem od obecnego życia, czego efektem jest ich przekształcenie w wartościową poezję. Bogdan Bartnikowski, urodzony w 1932 roku w Warszawie, w czasie Powstania Warszawskiego został wraz z matką wysiedlony do obozu przejściowego w Pruszkowie, a stamtąd, 12 sierpnia 1944 roku, przetransportowany do KL Auschwitz-Birkenau. Zarejestrowany jako więzień numer 192731, przebywał najpierw w bloku dziecięcym, a następnie w sektorze B11a. Na początku 1945 roku, przed wyzwoleniem, został ewakuowany do Berlina-Blankenburga, gdzie kontynuował niewolniczą pracę aż do 22 kwietnia 1945 roku. Po wojnie wrócił do Warszawy i dokończył edukację, a potem przez wiele lat pracował jako dziennikarz. Doświadczenia z lat wojny posłużyły za inspirację do napisania książek o losach polskich dzieci, takich jak "Dzieciństwo w pasiakach" oraz powieści "Daleka droga" czy "Dni długie jak lata". Choć Bogdan jest już na emeryturze, nadal angażuje się społecznie w Związku Literatów Polskich i Związku Powstańców Warszawskich. Jego zasługi zostały uhonorowane m.in. Krzyżem Oświęcimskim oraz Krzyżami Orderu Odrodzenia Polski.