Morderstwo w zaułku. Herkules Poirot. Tom 18

Przeczytałem „Morderstwo w zaułku” i powiem szczerze, że to była dla mnie trochę inna przygoda niż zwykle, kiedy sięgam po powieści Agathy Christie. Z jednej strony mamy klasycznego Herkulesa Poirota, który jak zawsze używa swoich „małych szarych komórek” i nie odpuszcza żadnej drobnostce. Z drugiej strony to zbiór czterech krótkich opowiadań, a nie rozbudowana powieść, więc całość czyta się inaczej. Nie ma aż takiego czasu na przywiązanie się do postaci drugoplanowych czy wciągnięcie w długą intrygę, ale z drugiej strony ta forma ma swoje plusy - lekkość, tempo i możliwość czytania między codziennymi obowiązkami.

W każdym z opowiadań dostajemy coś innego, a jednocześnie wszystko spaja postać Poirota. W „Morderstwie w zaułku” niby mamy samobójstwo, ale szybko staje się jasne, że to nie takie proste i że w tle kryje się znacznie więcej. „Niewiarygodna kradzież” to z kolei polityczne tło i kompromitujące dokumenty, które ktoś próbuje wykorzystać, by zdyskredytować ważnego lorda. Bardzo ciekawe było dla mnie „Lustro nieboszczyka” - tam Christie stworzyła atmosferę pełną napięcia wokół ekscentrycznego arystokraty i jego tragicznego końca. A „Trójkąt na Rodos” to już trochę inny klimat, bardziej wakacyjny, choć jak to u Poirota bywa, nawet w słońcu Grecji znajdzie się miejsce na zbrodnię.

Czytając te opowiadania miałem wrażenie, że autorka świetnie pokazuje, iż dla Poirota nie istnieje coś takiego jak oczywistość. Każdy szczegół, każda drobna rzecz może odwrócić bieg śledztwa i zmienić sposób, w jaki patrzymy na wydarzenia. To właśnie uwielbiam w Christie. Jej detektyw nie polega na sile fizycznej, nie goni przestępców po dachach ani nie prowadzi strzelanin. On po prostu myśli i łączy fakty, które inni bagatelizują.

Muszę jednak przyznać, że forma krótkich opowiadań trochę mnie ograniczyła jako czytelnika. Lubię, kiedy mogę wejść głębiej w historię, poznać bohaterów, poczuć ich emocje. Tutaj tego nie ma aż tak dużo i poza Poirotem żadna postać nie zostaje z nami na dłużej. Ale to absolutnie nie jest minus, tylko cecha tego konkretnego tomu. Właśnie dlatego myślę, że „Morderstwo w zaułku” to świetna propozycja dla osób, które chcą dopiero zacząć swoją przygodę z Christie albo w ogóle z kryminałami. Nie ma tu brutalnych opisów ani ciężkich scen, więc każdy może wejść w ten świat bez obaw, że zostanie przytłoczony.

Podobało mi się też to, że Christie pozwala nam samym próbować rozwiązać zagadki. Niby rozwiązania są krótkie i szybkie, ale i tak zawsze czułem tę satysfakcję, że jednak nie zauważyłem wszystkiego. Poirot wyłapywał szczegóły, które mi umknęły i to sprawia, że czytając mam frajdę, jakbym grał w intelektualną grę z autorką.

Kiedy patrzę na tę książkę w szerszej perspektywie, przypomina mi się, że powstała dziesiątki lat temu, a mimo to nadal się broni. To jest właśnie siła Agathy Christie. Mawet jeśli ktoś zna nowoczesne thrillery czy skandynawskie kryminały, to i tak znajdzie tu coś świeżego. Nie przez tempo akcji, tylko przez sposób myślenia i narracji.

Podsumowując - „Morderstwo w zaułku” oceniam na solidne 4/5. To nie jest najlepsza rzecz, jaką czytałem od Christie, ale ma swój urok. To dobra odskocznia od dłuższych powieści, idealna do czytania w przerwach w pracy albo wieczorem przed snem. W przyszłości na pewno sięgnę po kolejne jej książki, ale tym razem raczej wybiorę coś obszerniejszego, z bardziej rozbudowaną intrygą. A ten tom zostawię sobie jako dowód, że Poirot nigdy nie odpoczywa i że zawsze znajdzie sprawę, nawet w najmniej oczekiwanym miejscu.