Leszek Aleksander Moczulski. Zachwyt

Czy w świecie poza zachwytem można doświadczyć prawdziwie wielkich rzeczy? Leszek Aleksander Moczulski, w swoim wierszu "Oddech" z 1979 roku, ukazuje, jak głęboki wpływ wywiera na polską poezję późnego XX i początku XXI wieku fascynacja dobrem. Ta fascynacja prowadzi ludzi do poszukiwania moralnego piękna oraz inicjuje zarówno indywidualny, jak i wspólnotowy rozwój duchowy. Bunt w imię dobra oddala niebezpieczeństwo pogardy i szyderstwa, kierując ludzi ku prostym, biblijnym ścieżkom. W wewnętrznym świecie człowieka rodzi się cicha radość i pokorny zachwyt nad życiem, co pomaga zaakceptować siebie i swoją rolę w świecie. Nawet w najtrudniejszych momentach życia warto trzymać się rozumu i zachwytu, jak podkreślają słowa z "Piosenki na koniec świata".Zbigniew Chojnowski, w swoim wprowadzeniu do twórczości Moczulskiego, skupia się na koncepcji zachwytu, odwołując się do myśli Norwida. Przełamuje tym samym stereotyp, że Moczulski jest jedynie autorem popularnych piosenek, ukazując głębię jego poezji, jej inspiracje i tematy. Czytelnik ma szansę obserwować, jak poetyka Moczulskiego ewoluuje od Nowej Fali do liryki chrześcijańskiej i poetyckiego personalizmu, oferując duchowe antidotum na aksjologiczne zagubienie współczesnego człowieka. Słowa i obrazy jego poezji pomagają budować i wzmacniać więzi międzyludzkie, a także otwierają się na obecność Boga. W eseistycznej refleksji nad twórczością Moczulskiego, autor zaprasza każdego miłośnika poezji i tekstów piosenkowych do podróży pełnej sugestywnych interpretacji. Seria "Egzystencja i Literatura" poświęcona jest wybitnym polskim autorom, którzy poprzez swoją twórczość próbują zawrzeć siebie i swoje postrzeganie świata. Stanowi ona próbę zapisania złożonych ludzkich doświadczeń — fizycznych, psychicznych, społecznych, historycznych, estetycznych, religijnych i duchowych. Biografia, tożsamość oraz szeroko rozumiane doświadczenie są kluczowymi kategoriami w interpretacji tych dzieł.