Wymazywanie. Rozpad

"Wymazywanie" to uważana za kulminacyjne dzieło literackie Thomasa Bernharda, które ukazuje wyjątkowy monolog Franza Muraua. Bohater, po otrzymaniu wiadomości o tragicznej śmierci swoich rodziców i brata, wyrusza z Rzymu do Wolfsegg, by uczestniczyć w pogrzebie i zadecydować o przyszłości rodzinnej posiadłości. Bernhard poprzez Muraua wyraża ostrą i mistrzowsko napisaną krytykę Austrii, zwracając szczególną uwagę na jej katolicko-narodowosocjalistyczne skłonności, które wciąż są obecne po II wojnie światowej. Z charakterystyczną dla siebie złośliwością, autor krytykuje wszystko wokół – od nieprzemyślanych działań instytucji państwowych obniżających ludzką zdolność do samodzielnego myślenia, po obojętność i bezduszność systemu opieki zdrowotnej. Fotografię przedstawia jako wynalazek sprzeczny z naturą, podczas gdy biurokratyczna rzeczywistość z jej wszechobecnymi segregatorami marki Leitz staje się obiektem jego drwin. Nie szczędzi również gorzkiej ironii wobec twórczości najznakomitszych pisarzy niemieckojęzycznych. Najważniejszym obiektem jego goryczy pozostaje jednak ludzka głupota, która niezmiennie trafia w centrum jego intensywnego sprzeciwu.