Król Edyp. Edyp w Kolonie. Antygona

Trzy z ocalałych tragedii Sofoklesa skupiają się na Edypie i jego rodzinie. Spośród nich "Król Edyp" jest dziełem, które osiąga apogeum dramatyzmu w micie. W tym momencie historii Edyp, władca pełen powodzenia, mąż i ojciec, odkrywa przerażającą prawdę o swojej tożsamości. Dowiaduje się, że zamordował własnego ojca, a jego żona jest jednocześnie jego matką. Jego potomstwo pochodzi z związku, który bogowie i ludzie uznają za przeklęty. Co więcej, Edyp, próbując uniknąć tego przeznaczenia, nieświadomie doprowadza do spełnienia wszelkich złowieszczych przepowiedni. W "Antygonie" Sofokles przenosi nas do losów potomków Edypa. Synowie, Eteokles i Polinejkes, giną w bratobójczej walce, a obecny władca Teb, Kreon, pod groźbą kary śmierci, zakazuje pochówku Polinejkesa jako zdrajcy. Ismena, zrozpaczona losem, podporządkowuje się rozkazowi, natomiast Antygona postanawia zaryzykować wszystko, by pochować brata zgodnie z tradycją. Te tragedie dotyczące rodu Labdakidów ukazują jednostki stojące samotnie w walce z nieuchronnym przeznaczeniem, zmagające się z losem, który z góry skazany jest na porażkę. Każda postać została sportretowana jako pełna determinacji i tragizmu, uwikłana w zmagania z Fatum.