Córka Ewy

Honoré de Balzac był dla swoich współczesnych mistrzem w rozumieniu i portretowaniu kobiecych serc i umysłów. Żaden inny pisarz przed nim nie zdołał dostrzec tylu niuansów w kobiecej naturze, łącząc jej wielkość z drobnostkami, prawdę z kłamstwem, a tym samym kreując galerię niezapomnianych żeńskich postaci. Opowieść o żonie, która doszła do wniosku, że raj, choć doskonały, zaczyna nużyć, oddaje ducha jego twórczości. To, co miało być spełnieniem, stało się dla niej monotonią. Niczym Ewa w raju, która uległa pokusie zmiany i odnalazła ją w zakazanym owocu, hrabina odczuwała potrzebę odkrycia nieznanego. Chciała, by w spokojnym i sielankowym otoczeniu pojawiło się coś nieprzewidywalnego, niczym wilczek wśród pastwisk. Ewidentne jest, że te refleksje mogą być nieco kontrowersyjne dla tych, którzy postrzegają biblijną opowieść z większą powagą. Nie szukając jednak metafor biblijnych, sytuację hrabiny można zobrazować poprzez wewnętrzną siłę i pasję, które czuła w sobie, ale które pozostawały niewykorzystane. Jej życie, choć szczęśliwe, było pozbawione niepewności czy trosk, co odbierało mu element ekscytującej zmiany. Każdy kolejny dzień przynosił to samo spokojne szczęście, co budziło w niej pragnienie zobaczenia jakiegokolwiek zawirowania na tym pozornie niezmącanym jeziorze jej egzystencji.