Chyba nie mogę Pani posądzić o demonizm. Witkacy

Akcja książki przenosi czytelnika do świata lat trzydziestych, w sam środek artystycznego środowiska Zakopanego, które bywało określane jako dekadenckie. Znajdujemy się również w kręgu intelektualnego rozkwitu Polski przedwojennej, gdzie rzeczywiste postacie, chociaż często zapomniane, przenikają się z uznanymi osobistościami tamtych czasów, takimi jak Słonimski, Gombrowicz, Boy-Żeleński, Tatarkiewicz, a zwłaszcza Stanisław Ignacy Witkiewicz. To właśnie on odgrywa jedną z kluczowych ról w tej opowieści.Chociaż o Witkacym powstało wiele analiz, książka skupia się na jego codziennym życiu oraz na jego starciu z rzeczywistością tamtego okresu, pokazując go oczami mniej znanych i raczej niewielu bohaterów literackich. Tłem dla wydarzeń jest kilka ostatnich lat życia Witkiewicza, kiedy to spotyka Genię Wyszomirską, babkę autora, nazywaną "Asymetryczną Damą". Zostawiła ona swojemu wnukowi obszerne archiwum informacji o swoich relacjach zarówno z Witkacym, jak i z innymi osobistościami ówczesnej elity intelektualnej. Autor zdecydował się podzielić tym fascynującym dziedzictwem z czytelnikami.Powieść przywołuje atmosferę tamtej epoki, łącząc w sobie humor, opisy urody Tatr oraz elementy dyskretnej erotyki. Dodatkowo, w książce pojawia się próba obalenia utrwalonych przez lata, często niewłaściwych stereotypów dotyczących zakopiańskiej bohemy. Istotne jest również to, że tekst został napisany językiem charakterystycznym dla tamtych czasów i skonstruowany na wzór scenariusza filmowego.