Karaluchy. Harry Hole. Tom 2

To książka, która mnie zaskoczyła, i to mocniej, niż się spodziewałem. Po pierwszej części, czyli „Człowieku nietoperzu”, miałem mieszane uczucia. Doceniam klimat Australii i egzotykę, ale czegoś mi tam brakowało. W „Karaluchach” natomiast od razu poczułem, że Nesbo złapał wiatr w żagle i wie, co chce zrobić z Harrym Hole.

Od pierwszych stron wciągnął mnie Bangkok. Brudny, duszny, lepki od upału i pełen ludzi, którzy wydają się ciągle coś ukrywać. Autor tak to opisał, że czytając, niemal czułem zapachy ulicznych knajpek, widziałem rozświetlone neony i jednocześnie miałem wrażenie, że to miejsce aż roi się od cieni. To był dla mnie ogromny plus, bo rzadko kiedy kryminał tak dobrze oddaje klimat otoczenia. Tutaj miasto samo staje się jednym z bohaterów, niemal tak ważnym jak Harry.

Co do samego śledztwa, tym razem było dużo lepiej niż w „Nietoperzu”. Sprawa morderstwa ambasadora w tajlandzkim burdelu brzmi jak tani chwyt na kontrowersję, ale w rękach Nesbo to coś więcej niż pretekst do makabry. Historia rozwija się w sposób, który faktycznie mnie zaskakiwał. Nie miałem poczucia, że autor wrzuca kolejne elementy tylko po to, żeby zamieszać. Tutaj puzzle pasują, a kiedy prawda wychodzi na jaw, wszystko składa się w logiczną całość. I to jest dla mnie jeden z powodów, dla których ta część tak dobrze działa.

Na plus zdecydowanie nowi bohaterowie. Niektórzy obrzydliwi, inni tragiczni, jeszcze inni zupełnie zwyczajni, ale wszyscy jakoś zapadają w pamięć. Najbardziej podobało mi się, że temat pedofilii, który mógł zostać zagrany tylko dla szoku, został potraktowany poważnie i nie był tanią sensacją. Nesbo balansuje na cienkiej linie, ale wyszło mu to naprawdę dobrze.

Nie mogę jednak powiedzieć, że to książka bez wad. Styl pisania Nesbo wciąż bywa męczący. Były momenty, kiedy musiałem się cofnąć o kilka stron, bo coś mi umknęło. Potrafi trochę za bardzo zagmatwać wątki i gubi się tempo. Zwłaszcza w środku powieści zdarzały się przestoje, przez które odkładałem książkę i wracałem do niej po dwóch dniach. Ale co ciekawe, gdy już wracałem, znów dawałem się wciągnąć.

Największy plus tej części to jednak Harry. Widać w nim coś więcej niż tylko dobrego policjanta z problemem alkoholowym. Tutaj zaczynam go lubić i rozumieć. Facet jest pełen sprzeczności, ale ma też ten błysk, który pozwala mu iść dalej, mimo że cały świat chciałby, żeby się poddał. I chyba za to go polubiłem, że jest człowiekiem z krwi i kości, a nie papierowym detektywem.

Podsumowując: „Karaluchy” to dla mnie prawdziwy skok jakościowy po pierwszej części. Klimat Bangkoku wbija w fotel, bohaterowie są wyraziści, zagadka logiczna i trzymająca w napięciu. Nie jest to jeszcze Nesbo w szczytowej formie, ale już bardzo blisko. Jeśli ktoś odpadł po „Nietoperzu” i zastanawia się, czy warto brnąć dalej w serię - odpowiadam: tak, warto. „Karaluchy” pokazują, że Harry Hole to postać, w którą warto inwestować czas, bo im dalej, tym będzie ciekawiej.

Czy to idealna książka? Nie. Ale czy wciągnęła mnie i sprawiła, że miałem ochotę od razu sięgnąć po kolejną część? Zdecydowanie tak.