Husarze. Ubiór, oporządzenie i uzbrojenie 1500-1775

Na przełomie XV i XVI wieku Polska zmagała się z najazdami moskiewskimi i tatarskimi, które były dziełem Iwana III pomiędzy 1492 a 1503 rokiem. W późniejszych latach konflikty z tymi przeciwnikami toczyły się na rozległych, niemal niezamieszkanych terenach. Ówczesna polska jazda składała się głównie z ciężkozbrojnych kopijników na masywnych koniach, uzbrojonych w długie kopie i miecze, oraz lżejszych strzelców, używających kusz do walki na dystans. Zbroje kopijników były przewożone na wozach i zakładane jedynie przed spodziewanym starciem.Taki rodzaj jazdy okazał się mniej skuteczny wobec ruchliwego przeciwnika, który nie przestrzegał zachodnich zasad rycerstwa i często stosował zaskakujące ataki. Szczególnie boleśnie odczuto to podczas klęski bukowińskiej w 1497 roku. Nieuchronnie pojawiła się potrzeba stworzenia lżejszej jazdy, wyposażonej w włócznie - zawsze skuteczne w rękach polskich, zwłaszcza przeciwko przeciwnikowi bez takiego uzbrojenia - i zakrzywione szable oraz lekkie tarcze ochronne. Inspirację zaczerpnięto z wzorów węgierskich, a w rejestrze skarbowym z 1500 roku po raz pierwszy odnotowano husarzy przy nazwiskach węgierskich i przypuszczalnie serbskich, wtedy nazywanych w Polsce Racami. Ten reprint z 1939 roku zachowuje oryginalną pisownię.