Dziennik cwaniaczka. Przykra prawda

Nie jest łatwo być nastolatkiem. Właściwie WSZYSTKO, co wiąże się z tym etapem w życiu, pozostaje związane z ogromnymi wyzwaniami. Rano trzeba wstać do szkoły, później w tej szkole trzeba jakoś wytrzymać, a na koniec znaleźć w sobie cierpliwość do rodzeństwa po powrocie do domu. W międzyczasie rodzice nic nie rozumieją, nauczyciele myślą, że wiedzą wszystko, a dobry kumpel częściej wspomina o grze w piłkę niż o dziewczynach. Zycie Grega Heffleya jest mocno skomplikowane. Młody chłopak mierzy się z problemami wieku dorastania, jakie pozostają bliskie nastolatkom na całym świecie. Greg na przykład jest przekonany, że owa przeciętność, w jaką popada, to tak naprawdę brak zrozumienia jego wyjątkowych cech przez świat wokół niego. Dlaczego tak się dzieje? W szkole dziewczyny są dziwne i po prostu zbyt dziecinne, aby dostrzec męskie oblicze Grega. Tym razem amerykański pisarz wziął na tapet okres dojrzewania i przedstawił sekrety tego etapu w życiu w mocno krzywym zwierciadle. 

„Przykra prawda. Dziennik Cwaniaczka” to opowieść m.in. o prysznicu po zajęciach sportowych i nielegalnym spędzeniu nocy w szkolnej auli. Greg Heffley, autor tytułowego dziennika, to cwaniaczek, jakich mało. Nie jeden z tych, co to znęcają się nad młodszymi i zabierają im cukierki. Tytułowy bohater jest zbyt miękki na podobne ekscesy. W poprzednim tomie ojciec Grega próbował go zaktywizować i wysłać m.in. do szkoły wojskowej. Efekt? Mizerny, Greg nie uważa, aby kaloryfer na brzuchu stanowił o męskości. „Przykra prawda. Dziennik Cwaniaczka” to opowieść o Gregu, który czuje się bardzo męski, jednak z jakiegoś powodu inni tego nie zauważają. Szczególnie koleżanki ze szkolnych ławek. Nie tylko nie dostrzegają w autorze „Dziennika Cwaniaczka” spełnienia swoich marzeń, ale również mu dokuczają i się z niego prefidnie naśmiewają. Dlaczego? Bo są głupie! Typowy mechanizm obronny dla wieku nastoletnego często znajduje odzwierciedlenie w treści opisanej przez Jeffa Kinneya. Barwnie, choć w czarno-białej formie książkową opowieść uzupełniają rysunki. Proste, nieskomplikowane obrazki, pozwalają z powodzeniem zwizualizować sobie treść opowiadania, często dodając do niej coś „extra”. Przykład? Czytelnik często widzi więcej, niż główny bohater, co pozwala z kolei na... szeroki uśmiech. Jak wtedy, gdy Greg zastanawiał się, która z dziewczyn mu się przygląda, a na ilustracji widać było Grega, którego koleżanka z ławki prosi o przekazanie liściku innej koleżance. W środku adnotacja „Greg to głupek”. Szkolne czasy w pełnej krasie, dobrze sobie o tym przypomnieć, jeszcze lepiej się uśmiechnąć na myśl o wspomnieniach ?.  

„Przykra prawda. Dziennik Cwaniaczka” to książka dla czytelników w każdym wieku. Również tych, którzy czytać nie lubią. Dziennik Grega ma formę zeszytu, zapiski przypominają spontaniczne, często oddają sytuacyjny humor znany z lat młodości. Polecam małym i dużym, każdy znajdzie coś dla siebie w „Dzienniku Cwaniaczka” ?.  

„Dziennik Cwaniaczka” to klasyka wśród młodzieży. Kupiłam synowi na próbę dwie książki i ku mojemu zaskoczeniu, okazało się, że przeczytał obie. W JEDEN WEEKEND. Opisana przez Jeffa Kinneya historia, trafi do wielu nastolatków. Mój syn zwrócił uwagę, że choć cala opowieść dotyczy chłopaka z Ameryki, to problemy wieku dorastania mają podobne. Świetny humor i nieskomplikowane, ale treściwe ilustracje znakomicie opisują kolejne etapy dojrzewania. „Przykra prawda. Dziennik Cwaniaczka” to już piata cześć przygód Grega Heffleya.  

Przygody Grega w  książce „Przykra prawda. Dziennik Cwaniaczka” to poważna sprawa. Jeff Kinney porusza temat dojrzewania płciowego, choć czyni to w sobie właściwym, mocno przerysowanym stylu. Podobnie zresztą jak każdy nastolatek, taki to już wiek! Lekcje biologi wywołują spore poruszenie wśród szkolnej społeczności. Chłopcy bawią się w szukanie różnic, a główny bohater i autor „Dziennika Cwaniaczka” z litością patrzy na Rowleya, który wydaje się nie wiedzieć nic o „tych sprawach”. Młodzież doceni humor przedstawiony w książkach amerykańskiego twórcy. Z kolei rodzice dzięki nim  lepiej zrozumieją współczesną młodzież. Jednym i drugim przyda się dużo dystansu i sporo okazji do uśmiechu ?.