Domy bezdomne

Gdy dwie porządnie wypalone cegły zderzają się ze sobą, wydają charakterystyczny, dźwięczny odgłos, a ich kolor oscyluje wokół głębokiej wiśni, przechodząc w bordo. Materiał ten nazywano palcówką, ponieważ często można było na nich dostrzec odciski palców rzemieślnika, który je kształtował. Do budowy domu potrzeba aż pięćdziesiąt tysięcy takich wiśniowych cegieł. Domy powstają nie tylko dla rodzin, takich jak dzieci czy wnuki, lecz również dla całej społeczności i otoczenia. Chodzi o to, aby zharmonizować się z krajobrazem, nie naruszając jego estetyki. Prawdziwe życie wypełnia dom tak długo, jak długo mieszkają w nim ludzie.Dorota Brauntsch słyszy: "Kto zdążył, ten wyburzył". W ten sposób dobiega końca era wiejskich, murowanych domów z ziemi pszczyńskiej, sięgających swoją historią XIX i początku XX wieku. Choć wreszcie uznane zostały za zabytki, doceniane jako przejaw lokalnej kultury, wiele z nich już zniknęło i nadal znika. To opowieść o cegle, chłopskiej kulturze, transformacjach Górnego Śląska i prawdziwej esencji domu. A także o idealistach, którzy pragną zatrzymać czas, gatunek ludzi, którzy są świadomi, że bez wiedzy o swojej przeszłości, trudno zdefiniować swoją tożsamość.