Tadeusz Kielanowski - sylwetka autora

Wywodząc się z rodziny o silnych tradycjach medycznych, gdzie ojciec Bolesław pracował jako lekarz, a matka Maria była córką doktora Leopolda Lityńskiego, bohater naszej opowieści rozpoczął swoją edukację w Grazu w Austrii podczas I wojny światowej. Tam uczęszczał do gimnazjum, zanim po zakończeniu wojny powrócił do rodzinnego Lwowa. W 1921 roku, jako jeden z 18 wybitnych uczniów z Polski, wyjechał do Nancy we Francji. Pod okiem rygorystycznej dyscypliny szkolnej, ukończył tam szkołę średnią.

Po zdaniu matury, choć początkowo zamierzał kształcić się na lekarza, pod wpływem rodziny i bliskich zdecydował się przenieść do Paryża, gdzie studiował prawo oraz nauki polityczne. Podczas pobytu we Francji aktywnie działał w Stowarzyszeniu Studentów Polskich, pełniąc rolę sekretarza. Mimo sukcesów w tej dziedzinie, postanowił powrócić do pierwotnej pasji i rozpoczął studia medyczne na Uniwersytecie Jana Kazimierza. Po ukończeniu nauki w 1929 roku, rozpoczął bezpłatny staż w szpitalu na oddziale gruźliczym, a następnie pracował jako asystent w Zakładzie Anatomii Patologicznej pod kierownictwem prof. Witolda Nowickiego.

Przez kolejne lata skupił się na badaniach nad gruźlicą, publikując szereg prac naukowych. W ramach stypendium Funduszu Kultury Narodowej, rok akademicki 1935/1936 spędził w Niemczech, Francji i Anglii. W tym samym czasie w Paryżu pomagali innym stypendyści, tacy jak chirurg Wiktor Bross i farmakolog Piotr Kubikowski. W 1937 roku przeniósł się do Kliniki Chorób Wewnętrznych kierowanej przez prof. Romana Renckiego, aby specjalizować się w ftyzjatrii klinicznej. Kierował także placówką dla chorych na gruźlicę, znaną jako Dom Posanatoryjny.

W przededniu wybuchu II wojny światowej, w maju 1939 roku, udał się do Zurychu z prelekcją na temat unikalnego lwowskiego domu akademickiego dla gruźlików. Kiedy Armia Czerwona zajęła Lwów we wrześniu 1939 roku, kontynuował pracę w oddziale gruźliczym Państwowego Instytutu Medycznego. W trakcie niemieckiej okupacji Lwowa (1941-1944) nieprzerwanie pracował w szpitalu, angażując się także w działalność konspiracyjną jako członek AK.

Muzyka była jego wielką pasją, dlatego w mieszkaniu Heleny Bruchnalskiej przy ul. Zyblikiewicza 5 organizował konspiracyjne koncerty muzyki poważnej. Występowali tam późniejsi znani artyści, m.in. Felicja Andruchowicz-Międlar, Henryk Statkiewicz, Stanisław Skrowaczewski, Andrzej Hiolski oraz Jerzy Broszkiewicz. Pod koniec 1944 roku opuścił Lwów, wstępując do polskiego wojska. Wkrótce jednak zaangażował się w organizację Wydziału Lekarskiego Uniwersytetu Marii Curie-Skłodowskiej w Lublinie, pełniąc funkcje prodziekana i dziekana, a od 1948 roku – rektora.

W 1950 roku podjął wyzwanie stworzenia Akademii Medycznej w Białymstoku, gdzie piastował stanowisko rektora do 1955 roku. Następnie, w 1956 roku, objął kierownictwo Katedry Ftyzjatrii Akademii Medycznej w Gdańsku, gdzie pracował przez ponad dwie dekady. W 1965 roku odwiedził Londyn, spotykając się z Edwardem Chad Varahem, założycielem pierwszego telefonu zaufania na świecie, co zainspirowało go do założenia podobnego telefonu w Gdańsku.