Antropologia władzy tw.

Jadwiga Staniszkis w swojej książce bada dwie konkurujące koncepcje porządku: traktatową i kryzysową. Dwa pierwsze eseje poświęcone są filozofii władzy opisanej w Traktacie Lizbońskim, a także analizie zmieniającej się ontologii władzy i jej podstaw epistemologicznych. Autorka opisuje ewolucję władzy, przechodzącą od dominacji idei, przez dominację formy, aż do dzisiejszej dominacji siły. Druga część książki rozpoczyna się esejem "Kryzys jako norma", koncentrującym się na antropologii kryzysu. Staniszkis omawia w nim m.in. koniec „buntu mas” oraz cywilizacyjne konsekwencje obecnego kryzysu. Opisuje również, jak sytuacja kryzysowa może zostać wykorzystana do przekształcenia modelu kapitalizmu i globalnej struktury, traktując kryzys jako szansę na zmiany. Kolejny esej dotyczy antropologii komunizmu, przypominając o szybko zanikającej pamięci tego systemu oraz o sposobie, w jaki tradycyjny obraz komunizmu został zrekonstruowany w chwili jego odrzucania. W zakończeniu autorka podejmuje próbę odpowiedzi na pytanie o przyszłość świata po kryzysie i przedstawia wizję niedualistycznej władzy, która istnieje jedynie jako "postulat" zaakceptowany przez jej poddanych.