„Żydówką być to rzecz niemała Polskie i jidyszowe dokumenty osobiste

„Polskojęzyczny dziennik” to fascynujący dokument, który odsłania nieznane dotąd aspekty życia Szenirer, pomijane w jej oficjalnej biografii. Z zapisków wyłania się obraz młodej kobiety pełnej ambicji, która niezależność finansową zyskuje jako krawcowa. Ceni sobie rozwój osobisty, uczestnicząc w lokalnych wykładach, w tym feministycznych, oraz angażując się w różnorodne kursy i lektury. Wierzy, że ma do spełnienia misję wśród kobiet żydowskich, ale jej ambicje sięgają znacznie dalej, pragnąc wnosić istotny wkład w społeczeństwo, między innymi poprzez kursy sanitarne. Szenirer jest osobą głęboko wierzącą, jednak nie waha się przeciwstawić tradycji, gdy ta koliduje z jej życiowymi celami. Z zapisków wyłania się jej buntownicza i dowcipna natura, ceniąca życie towarzyskie, w tym teatr, wyjazdy do kurortów czy turystykę. Jej pamiętnik rzuca światło na aranżowane przez rodziców małżeństwo, które nie przetrwało próby czasu, stanowiąc bolesny rozdział jej życia. Jednocześnie, wspomnienia i pisma jidyszowe, towarzyszące opisowi 15 lat pracy z Bejs Jakow, ukazują dzieje ruchu edukacyjnego z jej osobistej perspektywy. Dokumenty te przedstawiają ją jako twórczynię nowego podejścia do edukacji, chcącą za pośrednictwem swoich doświadczeń wyjaśnić kierujące nią ideały. W pamiętniku pełnym autocenzury autorka unika wątków osobistych, w tym informacji o małżeństwie i rozwodzie, które jednak znajdziemy w polskojęzycznym dzienniku. Zawarty humor w jej zapiskach również zniknął z oficjalnej wersji pamiętnika. Publikując go, Szenirer chciała podsumować swoje życie i przekazać kluczowe przemyślenia przyszłym pokoleniom. W procesie pracy nad tymi dokumentami uwzględniono nowo odkryte materiały archiwalne, takie jak akty USC i rejestry ludności.