Zulejka otwiera oczy

Ta powieść przywraca do życia szczególny typ literatury, który wielu uznawało za zaginiony po rozpadzie Związku Radzieckiego. Jest to literatura, która czerpie z bogatej tradycji twórców o podwójnej tożsamości kulturowej, piszących po rosyjsku, lecz zakorzenionych w różnych narodach imperium. Autorzy tacy jak Fazil Iskander, Jurij Rytcheu czy Czingiz Ajtmatow wzbogacili literaturę o głęboką znajomość miejscowych kultur, hołd dla własnego dziedzictwa i szacunek dla różnorodności innych tradycji, co czyni ich dzieła zarówno unikalnymi, jak i uniwersalnymi.Do tej tradycji w sposób godny wkroczyła młoda pisarka tatarska, Guzel Jachina, która swoją powieścią "Zulejka otwiera oczy" zdobyła uznanie jako wybitny debiut. Książka trafia prosto do serca czytelnika, opisując losy tatarskiej chłopki w czasach brutalnej kolektywizacji. To opowieść pełna autentyzmu, ujmującej prawdy i uroku, które rzadko można odnaleźć we współczesnej prozie.Styl Guzel Jachiny, przypominający filmową narrację, dodaje dramatyzmu i malowniczości, a jednocześnie podkreśla wartość jej publicystycznego zacięcia, które nie zakłóca odbioru, lecz wzmacnia przekaz. Autorka dostarcza literaturę z precyzyjną obserwacją, wrażliwą psychologią i, co najważniejsze, miłością, bez której nawet najzdolniejsi pisarze stają się jedynie chłodnymi kronikarzami chorób współczesności.Choć termin "literatura kobieca" bywa używany z pejoratywnym podtekstem, powieść Jachiny stanowi jego zaprzeczenie. Ukazuje bowiem zarówno siłę, jak i kruchość kobiecości, przedstawiając macierzyństwo nie w idyllicznym otoczeniu, lecz na tle obozowego piekła stworzonego przez jednego z największych zbrodniarzy. Trudno pojąć, jak młoda autorka zdołała stworzyć tak głęboko poruszający utwór, w którym tli się miłość i delikatność w samym środku infernalnego świata. To błyskotliwe otwarcie kariery pisarskiej.