Z wnętrza starości. O późnej poezji Urszuli Kozioł

Autor dokonuje wnikliwej analizy późnego etapu twórczości Urszuli Kozioł, który można określić, zaczynając od roku 1989. W pracy tej zestawiane są różne opinie dotyczące poetyckich strategii twórczych stosowanych przez Kozioł od czasów jej debiutu. Jednocześnie autor bada, jak adekwatne są pojęcia stylu późnego, które zostały zaproponowane przez Edwarda Wadie Saida i Mieczysława Wallisa. W przypadku Urszuli Kozioł, dostrzeżenie radykalnej zmiany artystycznej w jej najnowszych zbiorach nie jest możliwe z uwagi na jej długotrwałą konsekwencję w rozwijaniu literackiego projektu.Po opublikowaniu zbioru "Klangor", dedykowanego zmarłemu Feliksowi Przybylakowi, w twórczości poetki wyraźnie nasilają się motywy elegijne i pożegnania. Od tego wydania tematyka starzenia się i przemijania staje się dominująca w jej poezji. Mimo to, Kozioł nadal aktywnie angażuje się w refleksje na temat bezpieczeństwa, narodowych kwestii i pokoju. Wiersze tego okresu ukazują nieustanne poszukiwanie sposobów rejestrowania procesu przemijania, koncentrując się na dualizmie ciszy i hałasu oraz wykorzystywaniu metafory labiryntu.