Wspomnienia. Tom 5

W swoim najnowszym tomiku poezji "Wspomnienia", Jerzy Mościcki nieustannie poszukuje odpowiedzi na źródło swojego bólu. Pisanie staje się dla niego formą ukojenia po utracie ukochanej żony, a jego celem jest ukazanie piękna, które można odnaleźć w marzeniach, nadziei oraz oczekiwaniu. Choć takie oczekiwanie nieuchronnie zbliża nas do śmierci, jest to proces przynoszący spokój zarówno ciału, jak i duszy, oferując wyraźną ulgę.Wiersze autora płyną jak rzeka marzeń wypływająca z duszy, której źródło nieoczekiwanie ujawniło się pewnego jesiennego poranka. Każde słowo jest kroplą łagodzącą żal jego serca, od dnia, gdy utracił radość i szczęście. W młodzieńczych latach pisał listy pełne poezji, ciesząc się miłością i z niecierpliwością oczekując każdego wspólnego momentu. Choć ich drogi się rozdzieliły, marzył o szczęśliwej przyszłości razem.Bez poezji, która stanowi jego podporę, i wiary w jej moc, już dawno by go nie było. To ona zastępuje mu obecność ukochanej, towarzysząc mu o poranku, za dnia i w nocy. Gdyby nie to źródło poetyckiego natchnienia, jego serce mogłoby przestać bić. Ufając, że wiara, która w nim drzemie, pozostanie niezachwiana, jego wewnętrzna rzeka uniesień staje się zbawieniem. Żyje i będzie żył, dopóki w nim bije to źródło, które gasi smutek, koi duszę i daje siłę do życia.