Wiersze zebrane

Szymik w swojej poezji unika ostentacyjności, zamiast tego koncentruje się na opisywaniu. Nie ocenia, lecz baczy uważnie, unikając szybkich osądów, zagłębiając się w wewnętrzne światy swoich bohaterów. Każda postać ma swoje znaczenie i żaden z bohaterów nie jest z góry skazany na porażkę. Wiersze często dotyczą zagubienia, unikając jednak bezpośredniego osądu. Przepełnione są one serdecznością i miłosierdziem, lecz równocześnie zdolne są do konfrontacji z prawdą. Ta ostatnia zdaje się pełnić kluczową rolę – trudno bowiem mówić o wsparciu człowieka, nie zabiegając jednocześnie o odkrycie prawdy o nim samym. Poezja, która zajmuje się ludzką kondycją we współczesnym świecie, nie unika ważnych problemów moralnych i metafizycznych. Według Mirosława Dzienia, poezja księdza Szymika nie pełni funkcji ambony, lecz jest dziełem literackim, które łączy w sobie zarówno artystyczne ukształtowanie, jak i system wartości. Te elementy są zrealizowane zgodnie z intencjami autora. Mariusz Solecki zauważa, że śląski pisarz poprzez swoje utwory przekazuje ideę, że człowiek nie zawsze jest w stanie samodzielnie sprostać przeciwnościom życia i w takich momentach powinien zwrócić się ku wartościom wyższym niż on sam.