Szklany stół

Druga poetycka propozycja Agnieszki Rykowskiej, zatytułowana "Szklany stół", stanowi swoistą kontynuację wrażliwości ukazanej w jej debiutanckim dziele "Za blisko". Tym razem autorka podejmuje próbę zmierzenia się z bolesną przeszłością. Liryczne "ja" zasiada przy pękniętym, szklanym stole, by prowadzić rozmowy z duchami zmarłych bliskich oraz innych ważnych postaci. W odróżnieniu od "Za blisko", gdzie widoczna była perspektywa zarówno dziecka, jak i dorosłej kobiety w obliczu traumatycznych wydarzeń, "Szklany stół" prezentuje bardziej zdystansowaną i dojrzałą formę wyrazu, choć nadal jest nasycona emocjonalnym bólem. Nawiązując do "Szklanego klosza" Sylwii Plath, Rykowska prezentuje liryczną bohaterkę, która przezwycięża swoje traumy i funkcjonuje w trudnej polskiej rzeczywistości. Nie izoluje się, jej historia nie kończy się tragicznie, jak miało to miejsce w przypadku żony Teda Hughesa. Znaczenie drugiej części tytułu przywodzi na myśl przysłowie o "uderzeniu w stół", które autorka odzwierciedla w swoim poetyckim świecie. Niewidoczne uderzenia nożyc, zaskakująco ukazane, prowadzą do emocjonalnego oczyszczenia.Już na wstępie tomu dedykacja brzmi: "Tym, których kochałam/z którymi rozmawiałam", zapowiadając osobistą retrospekcję. Podmiot liryczny przenosi czytelników poprzez przestrzenie domowe - kuchnię, pokoje, a także po okolicznych łąkach i stawach. Centralnym punktem jest stół, wokół którego skupia się dramat rodzinny, jednak to przez rozbijanie i ponowne składanie odłamków szkła osiągane jest katharsis.Zawarte w tomie wiersze przenoszą nas nie tylko przez kolejne wnętrza, ale także do miejsc takich jak sale szpitalne czy akademickie aule. Przeplatają się z nimi liryczne wyznania inspirowane klasykami literatury, jak "Madame Bovary", i tragiczna prawda wielu kobiet. Poetyka Rykowskiej z regionu ziemi ciechanowskiej przywołuje na myśl twórczość Genowefy Jakubowskiej-Fijałkowskiej i Beaty Patrycji Klary-Stachowiak, lecz jej głos jest unikalny, potężny, autentyczny i poruszający. Z pełnym przekonaniem polecam "Szklany stół" jako wybitne dzieło poetyckie.