Szklana jabłoń

Jagoda, młoda i zdolna dziewczyna o duszy artystki, dziedziczy mieszkanie po jednej ze swoich babć. Choć spędzała z nią czas i bardzo ją kochała, odkrywa tajemnice z przeszłości, o których nie miała pojęcia, a które sprawiają, że brakujące elementy w jej świadomości zaczynają wskakiwać na swoje miejsca. Przez pryzmat tych odkryć jest w stanie spojrzeć na swoją matkę i jej niełatwy charakter oraz zachowania, na samą babcię oraz na siebie - noszącą w duszy cząstki traum każdej z kobiet w jej rodzinie, ale i swoją własną traumę, którą matka za wszelką cenę próbowała przed nią ukryć...

Historia rozgrywa się w dwóch planach czasowych: współczesnych Jagodzie początkach XXI wieku oraz okresie powojennym, w którym życie obydwu babć Jagody: Magdy i Nuszki zmieniło się o 180 stopni. Z jednej strony widoczny jest tu doskonale wpływ wydarzeń w kraju na los obu kobiet (przykładowo motyw przesiedlania i zajmowania poniemieckich domów), a także wpływ ówczesnej mentalności - do tego stopnia, że człowiek posuwa się do zmiany własnej tożsamości. Niebagatelne znaczenie miała tu również przeżyta wojna, po której głód i zagrożenie ze strony żołnierzy zawisło nad kobietami jak miecz Damoklesa.

Bardzo poruszyła mnie ta powieść, być może gdzieś w głębi czułam, że sama jestem z tych, które noszą w sobie historię babć i mamy i próbują znaleźć inne rozwiązania dla wielu dylematów, niż te, które powszechnie stosowano kiedyś. Uderzyło mnie to, jak te nieuświadomione początkowo traumy po wyjściu na powierzchnię potrzebują przepracowania i zrozumienia, zamiast bagatelizowania. Trudności Jagody w kontaktach z mężczyznami czy nawet w relacji z mamą wynikały właśnie z przemilczania wielu tematów, które dawno należało omówić. Na szczęście najmłodsza bohaterka, jako przedstawicielka młodego pokolenia, zaczyna tę kwestię rozumieć i działa w kierunku zmian.

Książka napisana świetnie!