Śmierć i wiosna

„Śmierć i wiosna” to dzieło uznawane przez wielu krytyków za najwybitniejsze osiągnięcie literackie Mercè Rodoredy. Charakteryzuje się ono wyjątkową stylistyką oraz muzycznym brzmieniem, a także skomplikowaną konstrukcją. W powieści tej makabra przenika się z niezwykłą poezją językową, tworząc unikatową atmosferę. Akcja rozgrywa się w nieoznaczonej osadzie, gdzie podziemna rzeka i las odgrywają kluczową rolę. Mieszkańcy tego miejsca kultywują mroczne tradycje, takie jak grzebanie zmarłych wewnątrz drzew po wypełnieniu ich ust cementem, aby duchy nie mogły się wydostać. W tym pełnym brutalności i nieufności świecie młody chłopiec przechodzi przez żałobę po matce i konflikty z ojcem, a także doświadcza nieustannej przemocy. Jego relacja z młodą macochą, która staje się jego towarzyszką, stanowi ważny wątek jego historii.Mercè Rodoreda pracowała nad swoją powieścią przez dwie dekady, odkąd emigrowała z Hiszpanii po wojnie domowej, jednak nigdy jej nie ukończyła. Książka przypomina sen: brak w niej wyraźnego początku i końca, a jednocześnie fascynuje i intryguje. Jej proza jest surowa i ostra, rozgrywa się w miejscu, które mogłoby być wszędzie i nigdzie. Rodoreda stworzyła klaustrofobiczny świat, opisując go z perspektywy chłopca, który styka się z tajemniczymi rytuałami i ludzkimi tragediami. W tej rzeczywistości serce poszukuje drugiego, podobnego serca, być może nawet obarczonego grzechem. Urszula Honek, znana prozaiczka i poetka, podkreśla tę unikalną zdolność Rodoredy do tworzenia opowieści zmysłami: za pomocą węchu, dotyku, zapachu i słuchu.