Słodko-gorzko. Dlaczego smutek i tęsknota są nam potrzebne do szczęścia

Podeszłam do tej książki z otwartym umysłem. „Ciszej proszę” była jedną z tych rzadkich książek, która była jak prywatna rozmowa z kimś, kto po prostu rozumie problemy rozmówcy. Sprawiła, że poczułam się postrzegana jako introwertyczka w świecie, który często przedkłada objętość nad głębię. Kiedy więc sięgnąłem po „Słodko-gorzko”, nie spodziewałam się, że zostanę zdmuchnięta w ten sam sposób - po prostu chciałam ponownie usiąść z Susan Cain i zobaczyć, co jeszcze ma do powiedzenia na temat bycia człowiekiem.

Ten poradnik, czy też książka naukowa, zaczyna się od prostego, ale głębokiego pytania: dlaczego tak bardzo pociągają nas smutne piosenki, melancholijna poezja i ból tęsknoty? Dlaczego ten rodzaj emocjonalnej czułości jest bardziej prawdziwy niż nieustanna pozytywność? Dlaczego, pomimo kultury mającej obsesję na punkcie pozytywnych wibracji i osiągania sukcesów, tak wielu z nas czuje się pocieszonych - niemal odżywionych - przez smutek? Susain Cain zagłębia się w ten emocjonalny paradoks. Czerpiąc z osobistych historii, badań psychologicznych, tradycji duchowych i komentarzy kulturowych, bada ideę, że smutek i tęsknota są nie tylko bolesne - są głęboko łączącymi, głęboko ludzkimi siłami. Nie są to rzeczy, których należy unikać, ale sygnały kierujące nas w stronę piękna, prawdy i pełni. Dużo mówi o muzyce, zwłaszcza tej, która łamie serce we właściwy sposób. Leonard Cohen jest tutaj jej muzą - jego głos, jego teksty. Nie dorastałam słuchając Cohena, ale wiem, co ma na myśli. Wszyscy mamy tę piosenkę. Tę, którą puszczamy późno w nocy, gdy chcemy poczuć, że nie jesteśmy sami ze swoim smutkiem. Ta książka jest jak ta piosenka.

Uderzyło mnie w tej książce, to nie tylko idea melancholii jako źródła piękna - to sposób, w jaki Cain wplotła tęsknotę w szerszy obraz tego, jak żyjemy i pracujemy. Delikatnie odsuwa kurtynę na performatywną wesołość wypiekaną w korporacyjnym życiu, wyczerpanie kulturą zgiełku, którą nosimy jak zbroję, presję, by zawsze iść naprzód, nigdy nie zatrzymując się, by poczuć, co nosimy. Jej własna historia - porzucenie wysoko postawionej pracy prawniczej, opłakiwanie zejścia jej matki na Alzheimera - przewija się przez książkę z cichą wrażliwością, która sprawiła, że się wzruszyłam.

Jest tu również szeroki zakres duchowy: Buddyzm, sufizm, chrześcijańscy mistycy, Rumi i wiele innych. I chociaż doceniam wysiłek włożony we wprowadzenie tych spostrzeżeń do rozmowy, przyznam, że niektóre z nich wydawały się nieco powierzchowne. Chciałabym więcej miejsca, więcej niuansów, więcej szacunku dla tradycji, które z łatwością mogłyby wypełnić całe książki. Mimo to, daję Pani Cain kredyt zaufania za próbę. Nie jest łatwo mówić o uniwersalnym ludzkim bólu bez popadania w banał lub uogólnienia, a w większości jej się to nie udaje.

Jednym z pomysłów, które pozostały ze mną, jest jej wezwanie do przyjęcia słodko-gorzkiego stanu - nie jako słabości, ale jako siły. Pisze o ludziach, którzy przewodzą i tworzą z tej przestrzeni tęsknoty, ludziach, którzy zamieniają smutek w służbę, ludziach, którzy czują głęboko i działają odważnie z powodu tego uczucia. Przypomniało mi to, że bycie wrażliwą w trudnym świecie nie jest wadą. To forma mądrości.

Czy książka powtarza tematy, które pisarze zajmujący się uważnością i akceptacją poruszali już wcześniej? Tak. Jeśli czytałeś Tarę Brach, Sharon Salzberg, a nawet Brené Brown, zobaczysz tu znajomy teren. Ale dar Cain polega na tym, jak przekłada te pomysły na historie. Nie prawi kazań. Ona łączy. I łączy się głosem, który sprawia wrażenie przyjaciela, który przeszedł przez tę samą mgłę co ty - i wyszedł niosąc latarnię.

Więc nie, to nie jest przełomowa książka w stylu „Cisze proszę”. Nie obala mitu, ale trzyma cię za rękę i szepcze, że to, co czujesz, jest nie tylko w porządku, ale także głęboko, pięknie ludzkie. W tym sensie jest przełomowa - po prostu w łagodniejszy, wolniejszy, bardziej subtelny sposób.