Róg obfitości czy puszka Pandory. Kultura w II Rzeczypospolitej

W 1918 roku Polska odzyskała niepodległość, jednak w 1939 roku ponownie ją utraciła. Co dokładnie wydarzyło się pomiędzy tymi dwoma dramatycznymi momentami w historii? Był to okres dwudziestu jeden lat pełnych intensywnego rozwoju kulturalnego. Nigdy wcześniej ani później nie doświadczyliśmy takiego rozkwitu talentów poetyckich. Prozaicy również prężnie działali, subtelnie wplatając w swoje dzieła bieżące wydarzenia, kwestie polityczne oraz elementy psychoanalizy. Kino zdawało się wszystkich oczarowywać, lecz teatry i filharmonie nadal cieszyły się dużym zainteresowaniem. W wielu domach pojawiły się radioodbiorniki, a malarze, zwłaszcza utalentowani portreciści, radzili sobie wyjątkowo dobrze finansowo. Może to brak internetu spowodował, że ludzie więcej czasu poświęcali na osobiste spotkania w kawiarniach, kabaretach czy na dancingach. Rozmawiano wtedy o politykach, artystach, wielkich sukcesach i porażkach.Okres ten często określamy jako szalone dwudziestolecie, jednak bliższe spojrzenie ujawnia mniej idealny obraz: zabójstwo pierwszego prezydenta, zamach majowy, kryzys gospodarczy, narastające nacjonalizmy oraz groźby totalitaryzmu z zewnątrz. Kultura stanowi złożone zagadnienie, a autorka publikacji podjęła się trudnego zadania wyważenia proporcji, aby stworzyć fascynującą narrację o czasach, które wielu wciąż pamięta.