Powstanie Tupaka Amaru

Tupak Amaru II, znany również jako José Gabriel Túpac Amaru, był potomkiem ostatniego władcy Inków i zdecydował się przyjąć jego imiona. W latach 1780-1783 przewodniczył wielkiemu powstaniu ludności tubylczej przeciwko hiszpańskim kolonizatorom w Peru. Rebelia rozprzestrzeniła się szeroko po Ameryce Południowej, obejmując obszary od Kolumbii aż po Argentynę.

Pomimo początkowych sukcesów, ruch ten został brutalnie stłumiony przez hiszpańskie wojska. Tupak Amaru II został schwytany i poddany okrutnej egzekucji 18 maja 1781 roku na głównym placu w Cuzco. Po przerażających torturach i próbie rozerwania końmi, został ścięty, a jego ciało rozczłonkowane.

Postać Tupaka Amaru II stała się symbolem walki przeciw kolonialnej opresji w Ameryce Łacińskiej. Po odzyskaniu niepodległości przez Peru, uznano go za bohatera narodowego, a jego działania inspirowały kolejne pokolenia dążące do sprawiedliwości społecznej i ochrony praw ludności indiańskiej.

Jarosław Wojtczak, pisarz i znawca historii oraz ludów tubylczych, w swojej twórczości, w tym w podcaście "Indianie i blade twarze" na YouTube oraz książkach z serii "Historyczne Bitwy" wydawnictwa Bellona, pasjonująco opowiada o powstaniu Tupaka Amaru II.