Policjant z Dubaju. Tom 1

„Policjant z Dubaju” to książka, która bardzo pozytywnie mnie zaskoczyła. Już od pierwszych stron całkowicie mnie pochłonęła i sprawiła, że z ogromnym zainteresowaniem śledziłam rozwój wydarzeń. Tym razem poznajemy historię oczami Polki, która zdecydowała się opowiedzieć o swoim życiu u boku dubajskiego policjanta. To właśnie jej perspektywa nadaje tej opowieści wyjątkowej autentyczności i sprawia, że trudno przejść obok niej obojętnie.

Autor pokazuje nie tylko kulisy ich relacji: od pierwszego spotkania, przez wspólnie budowaną codzienność, aż po niezwykle bolesne doświadczenia, które wystawiły ich związek na ciężką próbę. Jednocześnie między kolejnymi etapami ich historii poznajemy sprawy kryminalne, z którymi mierzył się główny bohater podczas swojej służby. Dzięki temu książka łączy w sobie wątki obyczajowe z elementami reportażu i sensacji.

Największe wrażenie zrobiło na mnie to, jak umiejętnie autor pokazuje, że za imponującymi wieżowcami, luksusem i obrazem idealnego miasta kryje się rzeczywistość, o której rzadko mówi się głośno. Ta historia uświadamia, że nie wszystko wygląda tak perfekcyjnie, jak mogłoby się wydawać na pierwszy rzut oka. Właśnie ten kontrast sprawił, że czytałam kolejne rozdziały z ogromnym zaciekawieniem.

To książka pełna emocji, tajemnic i trudnych życiowych wyborów. Zdecydowanie zaliczam ją do tych lektur, które trudno odłożyć przed poznaniem zakończenia. Bardzo cieszę się, że mogłam ją przeczytać i już teraz z niecierpliwością będę wypatrywać drugiej części.

"Piasek pustyni nigdy nie zapomina".

Ewa, zbulwersowana książkami opisującymi samych "złych Arabów", postanowiła narzucić nowy temat do książki Marcinowi Margielewskiemu. Będąc żoną Arabskiego policjanta z chęcią opowiedziała mu o tym, co nigdy nie powinno wyjść poza granice Dubaju. Przy okazji pokazując, że maleństwo Polki i Araba może być udane i szczęśliwe. Choć po drodze nie zabrakło ludzi rzucających kłody pod nogi.

W ostatnich latach Dubaj stał się jeszcze bardziej sławny i modny. Też to zauważyliście? Niemal każdy znany influencer poleciał tam chociaż na kilkudniowy wyjazd. Ba, nawet idąc do fryzjera u mnie we wsi słyszałam, że minimum dwie klientki tam były. Nie zapominając o dubajskiej czekoladzie i wszystkim o tym smaku. A więc tak, Dubaj, najbezpieczniejsze miejsce na ziemi, opisywane w samych superlatywach. Miasto przepychu, rozpusty, bogactwa i pieniędzy lejących się strumieniami. A co najlepsze, tam Bóg zamyka oczy. Można pić alkohol i jeść wieprzowinę!
A co z jego minusami? Nie ma?
Oczywiście nie licząc tego, że są tam Arabowie, którzy są źli i niedobrzy, a już na pewno są terrorystami.

Okazuje się, że dubajska policja robi wszystko, żeby żadna skandaliczna sprawa nie wyciekła do mediów. Byle tylko nie przestraszyć turystów trwoniących tam swoje ostatnie pieniądze.
Saeed nie chciał przykładać ręki do tworzenia tej książki, natomiast pozwolił na to Ewie. Kobieta przedtawiła kilka historii, wydarzeń, które wręcz mrożą krew w żyłach. Nie są to oficjalne raporty policji, podkreśla autor, lecz reakcja z drugiej ręki.


Nie jest to kryminał ani sensacja, co warto zaznaczyć, bo tytuł, okładka i opis to sugerują.
Jest to książka przede wszystkim o ludziach. O tym jak religia i tamtejsza kultura tłamsi swoich obywateli, jak żony i córki są wyłączną własnością mężczyzn. O wyborach, lękach i zupełnie innych perspektywach niż nasze, europejskie.

Kto za twórczość Marcina, ten wie, że jego książki się dosłownie połyka. Tak było i tym razem. A zakończenie... Jejku, nie mogę się doczekać drugiego tomu. Szczerze żałuję, że zaczęłam ją czytać nie mając pod ręką kontynuacji...😳

PS: mam nadzieję, że te wymienione na okładce niewiadome pojawią się w 2 tomie!