Nitrogliceryna niepokoju. Reportaże, portrety, rozważania o dziennikarstwie

Mario Vargas Llosa zauważył, że Leila Guerriero udowadnia, iż dziennikarstwo może być uważane za formę sztuki, która łączy wysoką wartość artystyczną z nieodłącznym obowiązkiem informacyjnym. Leila Guerriero, uznana za najlepszą reporterkę w Ameryce Łacińskiej, imponuje swoim stylem, dziennikarskim profesjonalizmem i pokorą. Polskiej publiczności zaprezentowano wybór jej tekstów zatytułowany "Nitrogliceryna niepokoju". W książce tej znajdziemy poruszające portrety, m.in. żon słynnych pisarzy takich jak Borges i Onetti, które kształtują ich dziedzictwo po ich śmierci, oraz najsłynniejszej tancerki tanga, dla której ten taniec jest jak emocjonujący akt miłości. Reportaże Guerriero opisują niezwykłe historie, jak przyjaźń wydająca się niemożliwa, prace antropologów identyfikujących ofiary argentyńskiej dyktatury, czy odkrycia dotyczące cmentarza na Malwinach, który przez lata pozostawał nieznany Argentyńczykom. Eseje autorki dotykają różnych tematów — od kontrowersyjnych sposobów poznawania świata przez city tours, przez wyzwania w dziennikarstwie, aż po groźny biznes strachu, gdzie piszący musi umiejętnie balansować, by nie 'eksplodować' pod wpływem emocji. Guerriero w jednym z esejów podkreśla różnicę między pisaniem poprawnym a takim, które wręcz zaskakuje swą jakością — a sama doskonale realizuje ten drugi styl, pisząc w sposób niezwykle wciągający.