Nędznicy. Tom 2

Drugi tom "Nędzników" Victora Hugo jest dla mnie czymś więcej niż tylko kontynuacją epickiej sagi o społeczeństwie XIX-wiecznej Francji – to również intymne zaproszenie do refleksji nad kondycją ludzką, wiarą w przemianę i poszukiwaniem sprawiedliwości w świecie pełnym nierówności. Podczas lektury nie mogłam oprzeć się wrażeniu, że Hugo celowo kieruje nasze spojrzenie na bohaterów, którzy są jednocześnie bliscy i odlegli. Jean Valjean, w swojej nieustannej walce o odkupienie, pokazuje, że człowiek może przejść przez najciemniejsze doliny życia i mimo wszystko odnaleźć światło. Jego historia wzbudza we mnie mieszankę współczucia, podziwu i – muszę to przyznać – czasami frustracji, kiedy widzę, jak los nieustannie wystawia go na próby.

Hugo jest też mistrzem dygresji, co z jednej strony buduje monumentalność powieści, a z drugiej czasem mnie nużyło. Rozważania o społeczeństwie, religii czy historii są niezwykle bogate i pełne pasji, ale w niektórych momentach łapałam się na tym, że chciałam szybciej wrócić do głównej osi fabuły. Mimo to, owe „wyskoki” mają swój urok – są jak rozmowa z mądrym, choć nieco rozgadanym przyjacielem, który miesza wątki i ciągle chce coś nowego dodać do opowiadanej historii!  Najbardziej poruszające w tym tomie były dla mnie dygresje związane z miłością i poświęceniem... Relacja między Mariusem a Kozetą pokazuje delikatność uczuć między dwojgiem ludzi, ale nie jest jednocześnie wolna od trudności i bólu. Hugo z niesamowitą wnikliwością ukazuje, jak miłość może być jednocześnie błogosławieństwem i przekleństwem… 

Dlaczego zapamiętam książkę “Nędznicy. Tom 2”? Cóż, w każdej postaci, w każdym opisie ubogich paryskich ulic czy chłodnych murów więzienia, widać wiarę autora w ludzką godność. To powieść, która nie tylko porusza, ale także prowokuje do zastanowienia się, jak my, współcześni czytelnicy, możemy odnaleźć siebie w tej historii sprzed dwóch stuleci. Nie sposób nie zauważyć, że Hugo stworzył to dzieło z wielką miłością do człowieka i przekonaniem, że świat można zmienić, jeśli tylko mocno się w to wierzy. Owa myśl, choć idealistyczna, towarzyszyła mi przez całą lekturę, pozostawiając mnie z pytaniem: „Czy my, tak jak Jean Valjean, mamy odwagę walczyć o dobro, nawet jeśli świat zdaje się temu totalnie przeciwny?”