Mój mąż

Maud Ventura swoim debiutem przeszła moje najśmielsze oczekiwania. O tej powieści słyszałam wielokrotnie, jednak zawsze odkładałam ją na później. Dziś mogę tylko żałować, że tak długo zwlekałam z jej przeczytaniem.
Najczęściej mówi się o uzależnieniu od alkoholu, narkotyków czy hazardu. Rzadko jednak spotykamy się z uzależnieniem od drugiego człowieka. I nie mam tu na myśli miłości w jej zdrowym znaczeniu, lecz obsesji, która z miłością ma niewiele wspólnego. To określenie jest zresztą dużym uproszczeniem, bo wraz z każdą kolejną stroną odkrywamy, że problem narratorki sięga znacznie głębiej.
Autorka stworzyła niezwykle wiarygodny portret kobiety zmagającej się z poważnymi zaburzeniami natury psychicznej, których źródeł można doszukiwać się już w dzieciństwie. Z pozoru jest kochającą żoną i matką. W rzeczywistości nie potrafi odróżnić miłości od kontroli. Każdy aspekt życia najbliższych musi przebiegać zgodnie z jej oczekiwaniami, a każde odstępstwo spotyka się z manipulacją lub karą. To nie jest troska – to obsesja.
Bardzo podobało mi się, w jaki sposób Ventura ukazała dysfunkcyjność tej rodziny. Narratorka niemal nigdy nie zwraca się do bliskich po imieniu. To zawsze mój mąż, moje dzieci. Jakby byli częścią jej własności, a nie odrębnymi ludźmi z własnymi potrzebami i emocjami. Ten zabieg świetnie podkreśla jej potrzebę posiadania i całkowitej kontroli.
Największe wrażenie zrobiło na mnie zakończenie. Było dla mnie prawdziwym zaskoczeniem i sprawiło, że na całą historię spojrzałam z zupełnie innej perspektywy. To jedna z tych książek, które zostają w głowie jeszcze długo po przeczytaniu.
„Mój mąż” to nie jest historia o romantycznej miłości. To przejmujące studium obsesji, kontroli i zaburzonego postrzegania relacji. Warto po nią sięgnąć nie tylko dla świetnie poprowadzonej fabuły, ale również po to, by lepiej zrozumieć, jak cienka bywa granica między troską a destrukcyjnym pragnieniem posiadania drugiego człowieka.
książka, która jednocześnie fascynuje i niepokoi. To jeden z tych debiutów, o których trudno przestać myśleć.

Gdy tylko zobaczyłam zapowiedź tej książki, wiedziałam, że chcę ją przeczytać, ale że będzie tak grubo, tego to się nie spodziewałam 🤣

W przypadku tej powieści trudno mówić o akcji, ponieważ większość tekstu stanowią przemyślenia i analizy żony na temat jej męża. To rodzaj dość poukładanego i niezwykle wnikliwego toku myślowego kobiety. Brzmi mało zachęcająco? Nic bardziej mylnego.

Początkowo chciałam bohaterkę udusić, bo przecież jak można tak bardzo skupiać się na drugiej osobie, by każdą jego życiową czynność - naprawdę każdą - rozpatrywać pod kątem miłości do niej? Bohaterka ma pracę zawodową, właściwie nawet dwie, dom i dwójkę dzieci, którymi trzeba się zająć, czyli wiedzie z pozoru szczęśliwe życie, ale jej obsesja na punkcie męża wypacza wszystkie drobne radości. Przedstawiony tydzień z ich życia obrazuje, jak drobiazgowo kobieta odnotowuje przewiny swojego małżonka, jak długo o nich pamięta, i jak bardzo w każdym jego zachowaniu doszukuje się dowodów jego miłości lub zdrady. Jej rozumienie ich związku zatrzymało się na etapie wczesnego zakochania, co bohaterka udowadnia nieustannym myśleniem o mężu, zamiast przykładowo o dzieciach (sic!). Już przeogromny bulwers miałam, gdy jej córka wieczorem poczuła się źle, a to przeszkodziło kobiecie spędzić czas ze swoim ukochanym!!!

Z opowieści wyłania się klasyczna obsesja, toksyczne uczucie do mężczyzny, niezrozumiałe patologiczne uwielbienie do naprawdę zwykłego człowieka, które zupełnie nie przeszkadza kobiecie w zdradzaniu go na lewo i prawo. Ale każde jego przewinienie musi zostać ukarane...