Mój mąż

Gdy tylko zobaczyłam zapowiedź tej książki, wiedziałam, że chcę ją przeczytać, ale że będzie tak grubo, tego to się nie spodziewałam 🤣

W przypadku tej powieści trudno mówić o akcji, ponieważ większość tekstu stanowią przemyślenia i analizy żony na temat jej męża. To rodzaj dość poukładanego i niezwykle wnikliwego toku myślowego kobiety. Brzmi mało zachęcająco? Nic bardziej mylnego.

Początkowo chciałam bohaterkę udusić, bo przecież jak można tak bardzo skupiać się na drugiej osobie, by każdą jego życiową czynność - naprawdę każdą - rozpatrywać pod kątem miłości do niej? Bohaterka ma pracę zawodową, właściwie nawet dwie, dom i dwójkę dzieci, którymi trzeba się zająć, czyli wiedzie z pozoru szczęśliwe życie, ale jej obsesja na punkcie męża wypacza wszystkie drobne radości. Przedstawiony tydzień z ich życia obrazuje, jak drobiazgowo kobieta odnotowuje przewiny swojego małżonka, jak długo o nich pamięta, i jak bardzo w każdym jego zachowaniu doszukuje się dowodów jego miłości lub zdrady. Jej rozumienie ich związku zatrzymało się na etapie wczesnego zakochania, co bohaterka udowadnia nieustannym myśleniem o mężu, zamiast przykładowo o dzieciach (sic!). Już przeogromny bulwers miałam, gdy jej córka wieczorem poczuła się źle, a to przeszkodziło kobiecie spędzić czas ze swoim ukochanym!!!

Z opowieści wyłania się klasyczna obsesja, toksyczne uczucie do mężczyzny, niezrozumiałe patologiczne uwielbienie do naprawdę zwykłego człowieka, które zupełnie nie przeszkadza kobiecie w zdradzaniu go na lewo i prawo. Ale każde jego przewinienie musi zostać ukarane...