Lightbringer. Świetlisty monarcha (barwione brzegi)

“Lightbringer”

“Moja wiara jest moją nadzieją, a nadzieja jest światłem lśniącym nawet w najczarniejszą noc.”

[współpraca reklamowa @odyseya.books]

Jestem rozdarta.

Bardzo chciałam pokochać tę serię…

Ale nie zasługuje na moją miłość.

Niby historia się połączyła z całym splotem wydarzeń, ale ja osobiście czuję się okropnie rozczarowana. Liczyłam na coś więcej, na coś innego i emocjonalnego, a tak się niestety nie stało.

Czytając ostatni tom nie doświadczyłam dosłownie ŻADNYCH EMOCJI. Żadnych. Ba! Nawet obecność Lady Kizi Mizi stała się dla mnie obojętna. Nienawiść do jej osoby pozostała ambiwalentna i nie ma chyba nic gorszego niż takie określenie.

Lightbringer było mi obojętne, rozczarowujące, nad wyraz dłużące i… gdzie jest mój emotional damage?

W tej historii pojawiły się dodatkowe postacie, dodatkowe punkty widzenia, a także wątki poboczne pozbawione sensu. A historia? Objęła zupełnie inny kierunek.

Ale zanim przejdę do samej historii to najpierw co nieco o bohaterach…

Eliana u kresu wytrzymałości o niesamowitej sile.

Rielle taka biedna, taka niedoceniona, pragnąca chwały, strachu i blablabla. Kompleks podłego Boga. Już wolałam ją w poprzednich tomach wtedy przynajmniej wywoływała we mnie jakieś uczucia. A tutaj? Miałam dość czytania o tej personie, która wyglądała mdło na tle całej historii.

Simon stracił w moich oczach. Rozumiem całe zagranie, jakie powstało pod koniec drugiego tomu, ale w tym? Naprawdę? Taka zmiana zachowania? Rozumiem to, że on w tym wszystkim również był pokrzywdzony, ale ja tego nie kupuje.

A Audric i Corien? Mimo że rozdziałów z ich perspektywy było znacznie więcej, to i tak mało co wnieśli do tej historii. Audric rozczarował mnie swoim zachowaniem, a Corien to gość z nieuzasadnioną obsesją. Myślałam, że ich funkcja będzie znacząca. Otóż nie.

Remy… Najbardziej wyrazista postać tej historii. Żałuję, że jego postać nie została bardziej rozwinięta.


No i Prorok… Ja przepraszam, ale to było tak oczywiste, że aż brak mi słów. Nie mogę wymówić imienia tej osoby, ale liczyłam na kogoś innego. Na kogoś nieoczywistego. Muszę przyzwyczaić się do tego, że oczywistość zazwyczaj wygrywa. Zachowanie Proroka i intencje - przemilczę.

Chciałabym napisać coś więcej, ale nie mam co. Naprawdę. Nie było tutaj jakichś bardzo istotnych rzeczy, które mogłyby wywołać reakcje na zasadzie “o wow”. Ubolewam nad tym.

Zabrakło mi w tej historii jednego… “Burn it” - wymówione głosem Caroline. Na taki “nieoczekiwany zwrot akcji” bym się ucieszyła.

Jednak…

Moment, w którym się spotkały… Czy może ktoś to usunąć z historii? Cały przebieg tego spotkania był po prostu komiczny. W którym momencie zatarł się charakter Rielle? Gdzie pojawiła się jej wojowniczość? Nagle po tylu wyrządzonych krzywdach nastąpiło TURN IT OFF (wymów to głosem Klausa. Błagam.)? No nie… nie zgadzam się na to.

Całe kształtowanie bohaterów na przestrzeni całej tej trylogii było bezcelowe… Utracone, wymazane, zapomniane. Alternatywna rzeczywistość rozmyta w powietrzu, a zakończenie tej historii było rozczarowujące. Antyklimatyczne. Pospieszne i z zerowym odniesieniem się do przyszłości i do obecności tych, których się kochało.

Oczekiwałam niesamowitej akcji, której nie otrzymałam.

Pragnęłam brutalnej wojny, rozlewu krwi, poczucia jakiejś namiastki emocji, których również nie otrzymałam.

Ale za to otrzymałam rozczarowującą treść. Powolną historię będącą katorgą.

Za długa, za nudna, za bardzo rozwleczona. Może by to coś zmieniło, gdyby historia była krótsza o ok. 200 stron… Albo w zamian nudnej fabuły dołożona akcja, której tutaj po prostu zabrakło.

Natomiast…

Jeżeli jesteś osobą, która podchodzi bez oczekiwań, to ten tom powinien być dla ciebie dobry jako zakończenie całej tej trylogii. Dla mnie ta część okazała się rozczarowaniem i jestem z tego powodu zawiedziona.

„Lightbringer” to finałowy tom „Furyborn”. Trylogii, która z pewnością znajdzie się w mojej topce tego roku. Po łamiącym serce zakończeniu poprzedniej części, ogromnie nie mogłam się doczekać kontynuacji i poznania wszystkich odpowiedzi, a trochę się ich nazbierało.

Początkowo trochę trudno było mi się wkręcić w historię, ale jak dobrnęłam do 200 strony to łoooo panie, nie mogłam się oderwać!

Fabularnie nie będę wam za wiele zdradzać, aby wszyscy bez obaw o spojlery mogli przeczytać tę recenzję, ale wspomnę o jednej rzeczy, która najbardziej mnie urzekła. Jest nią Rielle, a raczej droga jaką przeszła i kim się stała. Uwielbiam złoczyńców, czarne charaktery i antybohaterów. Niejednokrotnie było tak, że to właśnie oni zyskiwali moją sympatię i po cichu im kibicowałam (Corien 💃🏼). W tym przypadku również tak jest, a dodatkowo mamy w pamięci przeszłość bohaterki i to kim była początkowo, co dodatkowo wzmacnia cały wydźwięk tego. Uważam, że jej postać została rewelacyjnie wykreowana i szaleństwo, które ją ogarnia również.

W tym tomie oprócz szaleństwa Rielle, obserwujemy również obłąkańcze zapędy Coriena. I jaki stanowi to dysonans dla jego wcześniejszego zachowania. Rewelacyjnie obserwuje się te zmiany w bohaterach, a w przypadku anioła jesteśmy świadkami jego dwóch wersji, bo pojawia się on w dwóch liniach czasu.

Największa zagadka, czyli kto jest prorokiem została rozwiązana i udało mi się ogarnąć prawidłowo, kto to 🥳

Ten tom to definicja czystego bólu. Rany na mym sercu dalej się nie zasklepiły. Musiałam robić przerwy podczas czytania, żeby ochłonąć. A żeby było mało, to trzeba było oczywiście jeszcze bardziej skopać leżącego i zaserwować takie zakończenie 😭 ale żeby nie było, bardzo mi się ono podoba. Uważam, że idealnie pasuje do całej historii i szczerze nie wyobrażam sobie takiego słodko pierdzącego tęcza zakończenia. Boli ono, ale jest perfekcyjnym zwieńczeniem całej historii.

Ja jestem oczarowana tym światem, bohaterami i historią. Autorka stworzyła coś unikalnego, co zostanie w moim sercu na zawsze. Bawiłam się świetnie, a teorie spiskowe, które snułam dodatkowo to potęgowały. Uwielbiam, że nic tutaj nie było podane od razu na tacy, a na wszystkie odpowiedzi musieliśmy odpowiednio długo poczekać. Trochę żałuję, że to już koniec, ale jednocześnie jestem zadowolona, bo trylogia została idealnie domknięta i mam wrażenie, że kolejne tomy zburzyłyby to wszystko, co Clare zbudowała.