Kwiaty Japonii i sztuka kompozycji kwiatowych

Według japońskich historyków sztuka układania kwiatów wywodzi się z Indii i ma korzenie religijne. Uważa się, że to wpływy buddyjskie, przeciwne niepotrzebnemu składaniu ofiar ze zwierząt, zainspirowały zbieranie kwiatów i dbanie o ich dłuższe przetrwanie. W Japonii od VI wieku sztuka ta przeszła transformację z religijnego rytuału, formy rozrywki dla kapłanów, do skomplikowanego ceremoniału towarzyskiego, który stał się nieodłączną częścią codziennej kultury. Samo układanie kwiatów było uznawane za godną rozrywkę dla osób wykształconych i literatów. Uprawiały ją zarówno arystokratki, jak i kapłani, filozofowie oraz znane osobistości, które wycofały się z życia publicznego. Sztuka ta łączy w sobie elementy tradycyjnych przesądów oraz chińską filozofię, co nadaje jej aurę tajemniczości. W Japonii układanie kwiatów uważane jest także za część ogłady towarzyskiej, z wprowadzonymi rygorystycznymi zasadami dotyczącymi etykiety i ceremoniału. Główną intencją wszystkich aranżacji jest sprawienie przyjemności odwiedzającym. Kwiaty, wybierane starannie w zależności od pory roku i okoliczności, zawsze mają swoje symboliczne znaczenie. Zasady dotyczące koloru, wieku i sposobu ułożenia kwiatów są rygorystycznie przestrzegane, co sprawia, że japońskie kompozycje różnią się znacznie pod względem nastroju i estetyki od zachodnich aranżacji. Książka Josiaha Condera zaprasza czytelnika do poznania tej fascynującej formy sztuki. Od szczegółowego przedstawienia gatunków i symboliki kwiatów, przez zasady komponowania na różne okazje, po praktyczne przykłady - autor odkrywa przed czytelnikami nieznane aspekty japońskiej sztuki kwiatowej. Dzieło wzbogacają ryciny i drzeworyty z końca XIX wieku, które ukazują nie tylko bogactwo roślin, ale również zasady ich układania. Josiahu Conder był nie tylko profesorem architektury, ale również architektem w służbie cesarskiego rządu Japonii.