Wojna totalna

Generał Erich Ludendorff (1865-1937) zaliczał się do najbardziej wpływowych dowódców niemieckich w czasie I wojny światowej. Jego wkład w zwycięstwo nad Rosją w bitwie pod Tannenbergiem w 1914 roku jest nie do przecenienia. W latach 1916-1918 jako generalny kwatermistrz prowadził działania zmierzające do sprawnego zarządzania niemieckim wysiłkiem wojennym. Po wojnie, Ludendorff stał się jednym z głównych krytyków Republiki Weimarskiej i propagatorem mitu o "zdradzieckim ciosie w plecy", przypisując rewolucyjnej lewicy winę za klęskę armii niemieckiej. Jego wsparcie dla narodowosocjalistów, w tym Adolfa Hitlera, przejawiało się m.in. udziałem w nieudanym puczu monachijskim w 1923 roku. Książka "Wojna totalna" ("Der Totale Krieg"), wydana przez Ludendorffa w 1935 roku, stanowi głównie manifest polityczny, a nie wojskowy podręcznik strategiczny.Ludendorff z przekonaniem twierdzi, że wojna jest nieodłącznym elementem życia, a okresy pokoju są jedynie przerwami między konfliktami. Z tego powodu uważał, że cały naród niemiecki wraz ze wszystkimi sferami życia społecznego powinien być skoncentrowany na potrzebach armii. Ostatecznym celem konfliktu jest według niego pokonanie przeciwnika przy użyciu wszelkich możliwych środków, a skuteczne uderzenie w społeczeństwo wroga to najpewniejsza droga do osłabienia jego sił zbrojnych. Te idee generała harmonizowały z agresywną polityką Hitlera, który po przejęciu władzy zmierzał ku globalnej dominacji Niemiec. Wstęp i opracowanie tej książki przygotował prof. Grzegorz Kucharczyk, ekspert w dziedzinie historii Niemiec.