Sekretny romans

Nie spodziewałam się, że zakocham się w tej książce. Naprawdę. Nie należę do osób, które łatwo przekonują do siebie bohaterowie, które wydają się płynąć przez życie na chmurach jedwabiu i skandalu. Więc kiedy po raz pierwszy spotkałam niesławną księżną Dunbarton - Hannah - przygotowałam się na rozczarowanie. Jest zbyt dopracowana, zbyt idealna, zbyt... nietykalna. Ale myliłam się. Bardzo się myliłam!!

„Sekretny romans” to piąta i ostatnia część serii „Huxtable Quintet” i jest to książka, której nie wiedziałam, że potrzebuję, dopóki nie odkryłam, że jestem w nią całkowicie, emocjonalnie zaangażowana. To nie jest opowieść o fajerwerkach i nieustającej miłości. Nie, ta jest subtelna i cierpliwa, jak długi spacer przez mgliste londyńskie poranki, gdzie każdy krok przybliża cię do zrozumienia czegoś istotnego - i nieoczekiwanie pięknego.

Zacznijmy od Hannah. Na pierwszy rzut oka jest wszystkim, o czym szepczą media. Jej reputacja ją wyprzedza, i to nie w pochlebny sposób. Ale to, co Balogh robi po mistrzowsku, to zdzieranie warstw, jedna po drugiej, pokazując nam, że forteca, którą zbudowała Hannah, nie jest zbudowana z próżności - jest zbudowana z bólu, strachu i głębokiego głodu bycia postrzeganą jako ta, kim naprawdę jest, poza perłami i opanowaniem. Constantine.  Co można powiedzieć o człowieku, który jest nazywany „Diabłem”, a mimo to jest jednym z najbardziej czułych i cicho szlachetnych bohaterów, o jakich czytałam od dłuższego czasu? Nie jest rycerzem w lśniącej zbroi. Jest pełen wad. Złożony. Nawiedzony. Ale jest też zaciekle lojalny, zaskakująco samoświadomy i zdolny do kochania z głębią, która absolutnie mnie zniszczyła.

Jest scena - bez spoilerów - w której Constantine opłakuje coś głęboko osobistego, samotnie, i uderzyło mnie to jak cios w klatkę piersiową. Żadnych wielkich gestów, żadnego melodramatu - tylko surowe, niefiltrowane człowieczeństwo. Płakałam nie dlatego, że scena była smutna, ale dlatego, że była prawdziwa. Czułam, że nie tylko czytam o postaci; byłam z nim w tym momencie.

To, co czyni tę książkę naprawdę wyjątkową, to fakt, że romans nie jest pospieszny ani przesadzony. Rozwija się powoli, wraz z budowaniem zaufania między dwojgiem ludzi, którzy nauczyli się ukrywać swoje blizny za maskami. Jest przekomarzanie się, tak. Jest kipiące napięcie (o rany, jest), ale najbardziej podobała mi się emocjonalna intymność. Nie zakochują się w sobie z pożądania czy tęsknoty - zakochują się w sobie, ponieważ widzą siebie nawzajem w sposób, na jaki nikt inny się nie odważył.

Powiem, że pierwsza sto ileś stron książki to powolna podróż. Dlatego odjęłam pół gwiazdki w mojej ocenie. Hannah przez pewien czas trzyma się na uboczu, a ja jako czytelniczka czułam się nieco odizolowany. Rozumiem dlaczego - odzwierciedla to sposób, w jaki ludzie w jej życiu ją postrzegają - ale część mnie żałuje, że wcześniej nie uzyskaliśmy dostępu do ciepła i złożoności jej wnętrza. To powiedziawszy, kiedy pęknięcia pojawiły się w jej chłodnym wyglądzie zewnętrznym, byłam uzależniona. Ich historia staje się mniej związana z oczekiwaniami społecznymi czy reputacją, a bardziej z uzdrowieniem, przebaczeniem i odwagą, by mieć nadzieję na coś lepszego.

Mary Balogh ma sposób na pisanie romansów, które wydają się ponadczasowe i mądre. Nie potrzebuje sztuczek ani szokujących zwrotów akcji. Jej siła tkwi w cichych objawieniach, niewypowiedzianych spojrzeniach, chwilach łaski między bohaterami, którzy zostali zranieni, ale wciąż są na tyle odważni, by znów kochać.

Jeśli przebrnąłeś przez poprzednie książki Huxtable Quintet, „Sekretny romans” jest mocnym i odpowiednim zakończeniem. A jeśli jesteś kimś takim jak ja - kimś, kto lubi historie miłosne, które rozwijają się z elegancją i emocjonalną wagą - ta książka może cię zaskoczyć. Nie jest krzykliwa. Nie jest dramatyczna w zwykłym tego słowa znaczeniu. Pod koniec nie tylko kibicowałam Hannah i Constantine – również w nich wierzyłam. W ich miłość. W ich przemianę. I to jest najlepszy rodzaj romansu, prawda? Taki, który zmienia twoją perspektywę i pozostawia cię lepszą.