Pasterska korona. Świat Dysku. Tom 41

Cóż, oto jest ostatnia powieść Świata Dysku. Byłam zarówno podekscytowana, jak i smutna czytając ją. Podekscytowana, ponieważ uwielbiam Świat Dysku i odkryłam tę serię dzięki książkom opowiadającym o Tiffany Obolałej i smutna, ponieważ to już jest koniec. I tak jak w przypadku innych powieści ze Świata Dysku, Terry Pratchett nie zawiódł.

"Pasterska korona" Terry'ego Pratchetta sprawiła, że płakałam od drugiego rozdziału. Nie chodziło tylko o to, że była to ostatnia powieść Terry'ego, ale o śmierć głównej postaci. I nie chodzi tylko o śmierć, ale o jej charakter. Nie można było nie dostrzec, że jest to odbicie własnych zmagań autora z nieuleczalną chorobą. Czytanie, jak bohaterka przygotowywała się do własnej śmierci, było jednym z najbardziej wzruszających i bolesnych rozdziałów w jakiejkolwiek książce, jaką kiedykolwiek czytałam. To jest powieść o zakończeniach i to jest odzwierciedlone w tym rozdziale.

Nikt nie żyje wiecznie, nawet czarownice, a Esmeralda Weatherwax osiągnęła kres swoich dni. Będąc rozsądną, zorganizowaną kobietą, którą zawsze była, uporządkowała wszystko, łącznie z notatką, że jej dom i cały dobytek przechodzi na własność Tiffany Obolałej. Z wyjątkiem, oczywiście, jej kota, Greboo, który jest kotem i będzie decydować sam o sobie. Powiedziała też Niani Ogg, że oczywiście Tiffany jest jedyną osobą, która może być jej następczynią. Nie żeby czarownice miały jakiegokolwiek przywódcę, ale Babcia Weatherwax była najlepszym przywódcą, jakiego czarownice nie miały. Tiffany będzie więc miała niełatwe zadanie. Wśród czarownic są też takie, które uważają, że są o wiele lepiej przygotowane do tak trudnej roli niż Tiffany. Tiffany ma swoje własne wątpliwości. Aha, i elfy zauważyły, że babcia odeszła i widzą tu dla siebie zaproszenie. Tiffany potrzebuje pomocy. Spotyka młodego człowieka o imieniu Geoffrey, który ma ambicję, aby być czarownicą.

"Pasterska korona" to ostatnia książka, jaką napisał Terry Pratchett. Jest to również ostatnia z serii Tiffany Aching, które są moimi ulubionymi z serii Świata Dysku. Podążanie za Tiffany jak ona rośnie i uczy się było wzruszające i humorystyczne. W tej książce, ona doświadcza wielkiej straty, która prowadzi do niej o konieczności podjęcia wielkiej decyzji o swoim życiu. Pratchettowska wersja bycia wiedźmą - aby, jak mówi, czynić dobro, które jest przed tobą - dobrze współgra z moją wersją tego, jak powinno wyglądać życie i co czyni kogoś dobrym człowiekiem. Dlatego z radością odkryłam, że jest jeszcze jedna część serii, która, jak mi się wydawało, zakończyła się wraz z czwartą odsłoną.

Książka nie dorównuje standardom Pratchetta. "Pasterska korona" była w zasadzie niedokończona w momencie śmierci autora. Brakuje jej pełni życia, jaką zwykle miało jego pisarstwo. Ale nawet to co już było uważam za cudowne. "Pasterska korona" jest o byciu silnym, o robieniu czegoś dla innych i pozwalaniu im na robienie czegoś dla ciebie, o radzeniu sobie z nieuchronnością śmierci i uczeniu się bycia sobą. Jest o tym, że czasami trzeba iść wbrew swoim normalnym przekonaniom, kiedy trzeba chronić innych. Niektóre niedokończone fragmenty sprawiają, że lektura jest wstrząsająca. Wątek Królowej Elfów wydawał się wymuszony, a zakończył się nagle w sposób, który całkowicie mnie zaskoczył. Podejrzewam, że miałaby więcej czasu na transformację, gdyby książka została ukończona. Podobnie, myślę, że Geoffrey miałby więcej do zrobienia. Ale nawet jeśli "Pasterska korona" ma wiele nierównych miejsc, nie mogę się powstrzymać od przyznania tej książce pięciu gwiazdek za wysiłek, klimat i morał.

Pratchett najwyraźniej wiedział, że będzie to jego ostatnia powieść o Świecie Dysku, bo zjawia się duża liczba postaci z tego uniwersum, niektóre ledwie jako cameo, ale wszystkie żegnają się z ukochaną postacią, a także z czytelnikiem. Smutno jest żegnać się ze Światem Dysku, choć podejrzewam, że będzie on żył jeszcze długo, w miarę jak nowi czytelnicy będą odkrywać świat, który płynie na żółwiu.

"Pasterska korona" to książka o wielu zakończeniach. Ma zaszczyt być nie tylko ostatnią powieścią o Tiffany, ale także ostatnią powieścią Świata Dysku, a nawet ostatnią jakąkolwiek powieścią autorstwa wielkiego Terry'ego Pratchetta. Zakończenia są powtarzającym się tematem w całej książce, niektóre ostateczne, niektóre nie do końca.

Przejdźmy do samej historii. W pewnym sensie ciężko jest o niej pisać, gdyż w książce mają miejsce pewne znaczące, wstrząsające wydarzenia. Niektóre z nich nie bardzo mi się podobały. Zostały one nieco złagodzone przez optymistyczną wizję przyszłości na końcu książki. Ogólnie rzecz biorąc, jest to odpowiednie pożegnanie, przyjemna, ciekawie napisana opowieść, która wraz z "Parą w ruchu" pozwala ci opuścić świat dysku z myślą, że ma on przyszłość. Nie przyszłość, o której można czytać, ale przyszłość, którą można sobie wyobrazić. Wszystkie czarownice Lancre są ponownie zjednoczone, a Nanny i Babcia były tak bogatymi postaciami, jak we wszystkich wcześniejszych częściach. Tiffany ponownie wydaje się stawać jeszcze bardziej dojrzałą osobą. Geoffrey i jego kozioł byli fantastycznymi postaciami. To książka feministyczna. Silne, niezależne postacie kobiece, które robią wszystko po swojemu. Wszystkie czarownice są silne i wyraziste, mają dobrze zarysowane różnice i to sprawia, że czyta się o nich z jeszcze większym zainteresowaniem.

Samą książkę można uznać za niedokończoną. Można wyczuć skoki w fabule, niedokończone wątki i pobieżne opisy bohaterów. Sama objętość daje do myślenia, gdyż tylko "Eryk" miał mniej stron. "Pasterska korona" wyróżnia się na tle reszty, nie tylko faktem bycia ostatnią częścią serii. Czuć w niej pewnego rodzaju drugie dno, za sprawą którego autor chciał nam coś przekazać. Prawdopodobnie to sprawa indywidualna, czy uda się to wychwycić.

Tak naprawdę ocena tej książki nie ma większego znaczenia. Autor zasługuje przede wszystkim na laury za całość serii jaką stworzył, ale również za Trylogię Nomów, Opowieści o Johnnym Maxwellu, cykl o Długiej Ziemi i kilka innych, w tym uwielbianą przeze mnie "Nację".

Ostatnia książka z serii Świat Dysku zawsze miała być książką, która wywoła u czytelnika emocje. Terry Pratchett był jednym z największych brytyjskich pisarzy, a jego książki są zabawne, inteligentne, dowcipne, finezyjne i pełne przygód. Seria Świat Dysku przyniosła mi wiele szczęśliwych godzin i jestem pewien, że nadal będzie to robić. Mogę z przyjemnością czytać je w kółko, zawsze się z czegoś zaśmieje i zawsze będzie stanowić dobre miejsca do spędzenia wolnego czasu.

"Miała dobrą śmierć w swoim domu, czego każdemu można życzyć. Czarownice wiedzą, że ludzie umierają, a jeśli uda im się umrzeć po bardzo długim czasie i zostawić świat lepszym, niż go zastały, to powód do radości. Cała reszta to tylko porządkowanie."

Cóż, oto jest ostatnia powieść Świata Dysku. Byłam zarówno podekscytowana, jak i smutna czytając ją. Podekscytowana, ponieważ uwielbiam Świat Dysku i odkryłam tę serię dzięki książkom opowiadającym o Tiffany Obolałej i smutna, ponieważ to już jest koniec. I tak jak w przypadku innych powieści ze Świata Dysku, Terry Pratchett nie zawiódł.

"Pasterska korona" Terry'ego Pratchetta sprawiła, że płakałam od drugiego rozdziału. Nie chodziło tylko o to, że była to ostatnia powieść Terry'ego, ale o śmierć głównej postaci. I nie chodzi tylko o śmierć, ale o jej charakter. Nie można było nie dostrzec, że jest to odbicie własnych zmagań autora z nieuleczalną chorobą. Czytanie, jak bohaterka przygotowywała się do własnej śmierci, było jednym z najbardziej wzruszających i bolesnych rozdziałów w jakiejkolwiek książce, jaką kiedykolwiek czytałam. To jest powieść o zakończeniach i to jest odzwierciedlone w tym rozdziale.

Nikt nie żyje wiecznie, nawet czarownice, a Esmeralda Weatherwax osiągnęła kres swoich dni. Będąc rozsądną, zorganizowaną kobietą, którą zawsze była, uporządkowała wszystko, łącznie z notatką, że jej dom i cały dobytek przechodzi na własność Tiffany Obolałej. Z wyjątkiem, oczywiście, jej kota, Greboo, który jest kotem i będzie decydować sam o sobie. Powiedziała też Niani Ogg, że oczywiście Tiffany jest jedyną osobą, która może być jej następczynią. Nie żeby czarownice miały jakiegokolwiek przywódcę, ale Babcia Weatherwax była najlepszym przywódcą, jakiego czarownice nie miały. Tiffany będzie więc miała niełatwe zadanie. Wśród czarownic są też takie, które uważają, że są o wiele lepiej przygotowane do tak trudnej roli niż Tiffany. Tiffany ma swoje własne wątpliwości. Aha, i elfy zauważyły, że babcia odeszła i widzą tu dla siebie zaproszenie. Tiffany potrzebuje pomocy. Spotyka młodego człowieka o imieniu Geoffrey, który ma ambicję, aby być czarownicą.

"Pasterska korona" to ostatnia książka, jaką napisał Terry Pratchett. Jest to również ostatnia z serii Tiffany Aching, które są moimi ulubionymi z serii Świata Dysku. Podążanie za Tiffany jak ona rośnie i uczy się było wzruszające i humorystyczne. W tej książce, ona doświadcza wielkiej straty, która prowadzi do niej o konieczności podjęcia wielkiej decyzji o swoim życiu. Pratchettowska wersja bycia wiedźmą - aby, jak mówi, czynić dobro, które jest przed tobą - dobrze współgra z moją wersją tego, jak powinno wyglądać życie i co czyni kogoś dobrym człowiekiem. Dlatego z radością odkryłam, że jest jeszcze jedna część serii, która, jak mi się wydawało, zakończyła się wraz z czwartą odsłoną.

Książka nie dorównuje standardom Pratchetta. "Pasterska korona" była w zasadzie niedokończona w momencie śmierci autora. Brakuje jej pełni życia, jaką zwykle miało jego pisarstwo. Ale nawet to co już było uważam za cudowne. "Pasterska korona" jest o byciu silnym, o robieniu czegoś dla innych i pozwalaniu im na robienie czegoś dla ciebie, o radzeniu sobie z nieuchronnością śmierci i uczeniu się bycia sobą. Jest o tym, że czasami trzeba iść wbrew swoim normalnym przekonaniom, kiedy trzeba chronić innych. Niektóre niedokończone fragmenty sprawiają, że lektura jest wstrząsająca. Wątek Królowej Elfów wydawał się wymuszony, a zakończył się nagle w sposób, który całkowicie mnie zaskoczył. Podejrzewam, że miałaby więcej czasu na transformację, gdyby książka została ukończona. Podobnie, myślę, że Geoffrey miałby więcej do zrobienia. Ale nawet jeśli "Pasterska korona" ma wiele nierównych miejsc, nie mogę się powstrzymać od przyznania tej książce pięciu gwiazdek za wysiłek, klimat i morał.

Pratchett najwyraźniej wiedział, że będzie to jego ostatnia powieść o Świecie Dysku, bo zjawia się duża liczba postaci z tego uniwersum, niektóre ledwie jako cameo, ale wszystkie żegnają się z ukochaną postacią, a także z czytelnikiem. Smutno jest żegnać się ze Światem Dysku, choć podejrzewam, że będzie on żył jeszcze długo, w miarę jak nowi czytelnicy będą odkrywać świat, który płynie na żółwiu.

"Pasterska korona" to książka o wielu zakończeniach. Ma zaszczyt być nie tylko ostatnią powieścią o Tiffany, ale także ostatnią powieścią Świata Dysku, a nawet ostatnią jakąkolwiek powieścią autorstwa wielkiego Terry'ego Pratchetta. Zakończenia są powtarzającym się tematem w całej książce, niektóre ostateczne, niektóre nie do końca.

Przejdźmy do samej historii. W pewnym sensie ciężko jest o niej pisać, gdyż w książce mają miejsce pewne znaczące, wstrząsające wydarzenia. Niektóre z nich nie bardzo mi się podobały. Zostały one nieco złagodzone przez optymistyczną wizję przyszłości na końcu książki. Ogólnie rzecz biorąc, jest to odpowiednie pożegnanie, przyjemna, ciekawie napisana opowieść, która wraz z "Parą w ruchu" pozwala ci opuścić świat dysku z myślą, że ma on przyszłość. Nie przyszłość, o której można czytać, ale przyszłość, którą można sobie wyobrazić. Wszystkie czarownice Lancre są ponownie zjednoczone, a Nanny i Babcia były tak bogatymi postaciami, jak we wszystkich wcześniejszych częściach. Tiffany ponownie wydaje się stawać jeszcze bardziej dojrzałą osobą. Geoffrey i jego kozioł byli fantastycznymi postaciami. To książka feministyczna. Silne, niezależne postacie kobiece, które robią wszystko po swojemu. Wszystkie czarownice są silne i wyraziste, mają dobrze zarysowane różnice i to sprawia, że czyta się o nich z jeszcze większym zainteresowaniem.

Samą książkę można uznać za niedokończoną. Można wyczuć skoki w fabule, niedokończone wątki i pobieżne opisy bohaterów. Sama objętość daje do myślenia, gdyż tylko "Eryk" miał mniej stron. "Pasterska korona" wyróżnia się na tle reszty, nie tylko faktem bycia ostatnią częścią serii. Czuć w niej pewnego rodzaju drugie dno, za sprawą którego autor chciał nam coś przekazać. Prawdopodobnie to sprawa indywidualna, czy uda się to wychwycić.

Tak naprawdę ocena tej książki nie ma większego znaczenia. Autor zasługuje przede wszystkim na laury za całość serii jaką stworzył, ale również za Trylogię Nomów, Opowieści o Johnnym Maxwellu, cykl o Długiej Ziemi i kilka innych, w tym uwielbianą przeze mnie "Nację".

Ostatnia książka z serii Świat Dysku zawsze miała być książką, która wywoła u czytelnika emocje. Terry Pratchett był jednym z największych brytyjskich pisarzy, a jego książki są zabawne, inteligentne, dowcipne, finezyjne i pełne przygód. Seria Świat Dysku przyniosła mi wiele szczęśliwych godzin i jestem pewien, że nadal będzie to robić. Mogę z przyjemnością czytać je w kółko, zawsze się z czegoś zaśmieje i zawsze będzie stanowić dobre miejsca do spędzenia wolnego czasu.

"Miała dobrą śmierć w swoim domu, czego każdemu można życzyć. Czarownice wiedzą, że ludzie umierają, a jeśli uda im się umrzeć po bardzo długim czasie i zostawić świat lepszym, niż go zastały, to powód do radości. Cała reszta to tylko porządkowanie."