Nauka Świata Dysku 4. Dzień Sądu

Seria Nauka Świata Dysku nigdy mnie nie porywała, może nie jestem wystarczająco oczytanym człowiekiem, ale jedno muszę przyznać. Taki sposób na poznawanie naukowych faktów na temat naszego świata to jeden z najprzystępniejszych znanych mi sposobów!

Jest to świetna książka naukowa z pewną historią ze Świata Dysku. Dwie części, naukowa i fikcyjna, nie zazębiają się tak dobrze, jak poprzednie książki z serii, jednak nawet przeciętna historia ze Świata Dysku jest całkiem dobra, a reszta książki zdaje się dostarczać solidne podsumowanie obecnego stanu nauki, filozofii i pozornego konfliktu z religią. Na przykład, pytanie, które nurtowało mnie przez jakiś czas, znajduje odpowiedź w książce - jaki jest rozmiar i kształt wszechświata? Jest to ważne z filozoficznego punktu widzenia, ponieważ niektóre formy relatywizmu polegają na nieskończonej liczbie punktów widzenia, które mogą być prawdziwe tylko w nieskończenie dużym lub nieskończenie starym wszechświecie. W każdym razie okazuje się, że rozmiar i kształt wszechświata jest kwestią otwartą. Wcześniej sądzono, że wszechświat jest skończoną, zamkniętą, rozszerzającą się hipersferą. Jednak ta opcja jest tylko jedną z topologii, która spełnia wymogi teorii względności i wymaga istnienia ciemnej energii i ciemnej materii, co czyni ją nieco podejrzaną. Inne topologie są badane i mogą lepiej pasować do obserwacji. Weryfikacja ich przez eksperyment będzie trudna. Nie jestem pewien, ile z tego zostało napisane przez samego Pratchetta, gdyż były to już lata jego zaawansowanej walki z chorobą, ale nie dostrzegłem w książce zbyt wiele jego charakterystycznego dowcipu. Jest to jednak świetny przegląd tego, jak naukowa perspektywa różni się od mistycznej.

Jedną rzeczą, której brakuje mi w książce jest bibliografia. W tekście autorzy odnoszą się do wiele publikacji i byłoby na pewno wiarygodniej i wygodniej, gdyby na końcu znalazła się ich lista.

Choć wcale nie musisz być fanem Pratchetta, żeby cieszyć się czytaniem, to raczej znajomość Świata Dysku mogłaby Ci pomóc w lepszym przyswajaniu treści. Książkę czyta się bardzo dobrze, a fragmenty o początkach wszechświata pozostawiły mnie w zachwycie. "Dzień sądu" cudowne dzieło i przypomniało mi, jak fascynującą sprawą jest nauka, a także jak bardzo współczuje tym, którzy się z niej naśmiewają i dopatrują w niej jakiegoś spisku. Tym bardziej w momencie takim jak teraz, gdy świat walczy z pandemią, nauka przychodzi nam wyłącznie z pomocą.

Seria Nauka Świata Dysku nigdy mnie nie porywała, może nie jestem wystarczająco oczytanym człowiekiem, ale jedno muszę przyznać. Taki sposób na poznawanie naukowych faktów na temat naszego świata to jeden z najprzystępniejszych znanych mi sposobów!

Jest to świetna książka naukowa z pewną historią ze Świata Dysku. Dwie części, naukowa i fikcyjna, nie zazębiają się tak dobrze, jak poprzednie książki z serii, jednak nawet przeciętna historia ze Świata Dysku jest całkiem dobra, a reszta książki zdaje się dostarczać solidne podsumowanie obecnego stanu nauki, filozofii i pozornego konfliktu z religią. Na przykład, pytanie, które nurtowało mnie przez jakiś czas, znajduje odpowiedź w książce - jaki jest rozmiar i kształt wszechświata? Jest to ważne z filozoficznego punktu widzenia, ponieważ niektóre formy relatywizmu polegają na nieskończonej liczbie punktów widzenia, które mogą być prawdziwe tylko w nieskończenie dużym lub nieskończenie starym wszechświecie. W każdym razie okazuje się, że rozmiar i kształt wszechświata jest kwestią otwartą. Wcześniej sądzono, że wszechświat jest skończoną, zamkniętą, rozszerzającą się hipersferą. Jednak ta opcja jest tylko jedną z topologii, która spełnia wymogi teorii względności i wymaga istnienia ciemnej energii i ciemnej materii, co czyni ją nieco podejrzaną. Inne topologie są badane i mogą lepiej pasować do obserwacji. Weryfikacja ich przez eksperyment będzie trudna. Nie jestem pewien, ile z tego zostało napisane przez samego Pratchetta, gdyż były to już lata jego zaawansowanej walki z chorobą, ale nie dostrzegłem w książce zbyt wiele jego charakterystycznego dowcipu. Jest to jednak świetny przegląd tego, jak naukowa perspektywa różni się od mistycznej.

Jedną rzeczą, której brakuje mi w książce jest bibliografia. W tekście autorzy odnoszą się do wiele publikacji i byłoby na pewno wiarygodniej i wygodniej, gdyby na końcu znalazła się ich lista.

Choć wcale nie musisz być fanem Pratchetta, żeby cieszyć się czytaniem, to raczej znajomość Świata Dysku mogłaby Ci pomóc w lepszym przyswajaniu treści. Książkę czyta się bardzo dobrze, a fragmenty o początkach wszechświata pozostawiły mnie w zachwycie. "Dzień sądu" cudowne dzieło i przypomniało mi, jak fascynującą sprawą jest nauka, a także jak bardzo współczuje tym, którzy się z niej naśmiewają i dopatrują w niej jakiegoś spisku. Tym bardziej w momencie takim jak teraz, gdy świat walczy z pandemią, nauka przychodzi nam wyłącznie z pomocą.

Pod względem tematyki, "Dzień sądu" jest z pewnością najbardziej rozbudowaną częścią serii "Nauka Świata Dysku". Mimo że powtarza niektóre wątki z wcześniejszych książek, to w tej może przyjrzeć się bliżej niektórym z najtrudniejszych pytań, jakie nasi naukowcy zadają wszechświatowi. Jak to wszystko się zaczęło? Dokąd to wszystko zmierza? Jaki właściwie jest kształt wszechświata? I jak blisko jesteśmy odpowiedzi na którekolwiek z tych pytań?

Książki "Nauka Świata Dysku" to coś zupełnie innego od typowych książek popularnonaukowych. Zaczynają się od stwierdzenia, że płaski świat opierający się na czterech słoniach, stojących na żółwiu i płynący przez przestrzeń jest jedyną rozsądną konstrukcją. Nie ma zatem potrzeby, aby coś tu wyjaśniać. Kiedy czarodzieje w Świecie Dysku przypadkowo tworzą niemagiczny wszechświat, który wydaje się działać na zasadach kulistych - Świat Kuli, pojawia się wiele do wyjaśnienia.
Książki są w jednej części opowieścią o Świecie Dysku, używaną głównie jako rama, a w drugiej rozbudowanym wykładem o nauce naszego własnego świata. Porusza trudne tematy: fizyka cząstek elementarnych, ewolucja, biologia, ale też nieco łatwiejsze do rozumowania jak kultura i historia. Zakres jest naprawdę spory. Niestety, to książka wydana pod koniec życia Pratchetta, co ogólnie widać po samej historii, która zawiera się w około 30 stronach. Smutne było obserwowanie, jak umiejętności pisarskiego mistrza stopniowo słabły. Części naukowe były zatem zdecydowana częścią książki. Ian i Jack po raz kolejny dostarczają wspaniałych szczegółów i powiązań między faktami, ale, pozostało mi trochę niesmaku z powodu zbytnio ateistycznego podejścia. Nawet nie chodzi o to, żebym sam było osobą wierzącą i czuł się urażony. Nie. W zasadzie zgadzam się z większością ich poglądów, ale nie podoba mi się podejściem, jakoby każdy kto wierzy w Boga musiał ocierać się o głupotę. Powiedziałbym też, że kilka pierwszych rozdziałów jest naprawdę ciężkie do przebrnięcia. Może przydać się wujek google.

Ale to z pewnością ciekawa książka. Zawiera masę odpowiedzi na pytania, które myślę, że przychodzą do głów wielu ludzi. Wymagająca, momentami zabawna. Warto przeczytać, ale bez pośpiechu.

Pod względem tematyki, "Dzień sądu" jest z pewnością najbardziej rozbudowaną częścią serii "Nauka Świata Dysku". Mimo że powtarza niektóre wątki z wcześniejszych książek, to w tej może przyjrzeć się bliżej niektórym z najtrudniejszych pytań, jakie nasi naukowcy zadają wszechświatowi. Jak to wszystko się zaczęło? Dokąd to wszystko zmierza? Jaki właściwie jest kształt wszechświata? I jak blisko jesteśmy odpowiedzi na którekolwiek z tych pytań?

Książki "Nauka Świata Dysku" to coś zupełnie innego od typowych książek popularnonaukowych. Zaczynają się od stwierdzenia, że płaski świat opierający się na czterech słoniach, stojących na żółwiu i płynący przez przestrzeń jest jedyną rozsądną konstrukcją. Nie ma zatem potrzeby, aby coś tu wyjaśniać. Kiedy czarodzieje w Świecie Dysku przypadkowo tworzą niemagiczny wszechświat, który wydaje się działać na zasadach kulistych - Świat Kuli, pojawia się wiele do wyjaśnienia.
Książki są w jednej części opowieścią o Świecie Dysku, używaną głównie jako rama, a w drugiej rozbudowanym wykładem o nauce naszego własnego świata. Porusza trudne tematy: fizyka cząstek elementarnych, ewolucja, biologia, ale też nieco łatwiejsze do rozumowania jak kultura i historia. Zakres jest naprawdę spory. Niestety, to książka wydana pod koniec życia Pratchetta, co ogólnie widać po samej historii, która zawiera się w około 30 stronach. Smutne było obserwowanie, jak umiejętności pisarskiego mistrza stopniowo słabły. Części naukowe były zatem zdecydowana częścią książki. Ian i Jack po raz kolejny dostarczają wspaniałych szczegółów i powiązań między faktami, ale, pozostało mi trochę niesmaku z powodu zbytnio ateistycznego podejścia. Nawet nie chodzi o to, żebym sam było osobą wierzącą i czuł się urażony. Nie. W zasadzie zgadzam się z większością ich poglądów, ale nie podoba mi się podejściem, jakoby każdy kto wierzy w Boga musiał ocierać się o głupotę. Powiedziałbym też, że kilka pierwszych rozdziałów jest naprawdę ciężkie do przebrnięcia. Może przydać się wujek google.

Ale to z pewnością ciekawa książka. Zawiera masę odpowiedzi na pytania, które myślę, że przychodzą do głów wielu ludzi. Wymagająca, momentami zabawna. Warto przeczytać, ale bez pośpiechu.