Jak przestałem kochać design

Dorastając, nie mogłem pochwalić się znajomością klasyków rocka, takich jak The Rolling Stones czy Depeche Mode. Zamiast tego, moją młodzieńczą fascynację pochłaniali graficy. Dom mojego ojca, Piotra Wichy, architekta z pasji, był miejscem, gdzie kapcie, pufy oraz meblościanki były nieobecne. W jego kantach odbijało się echo drewniaków, przypadkowo zdobytych odrzutów eksportowych. Plakaty Świerzego, klocki Lego, ojcowska deska kreślarska oraz rubryka „Wybraliśmy dla Ciebie” z pisma „Ty i Ja” pełniły rolę bastionów w walce z powszechną w czasach PRL brzydotą. Gdy syn architekta dorasta, postanawia zostać projektantem. Choć kraj przechodzi transformację ustrojową, przeciwnik pozostaje ten sam, choć staje się bardziej wyrazisty. Klienci nieustannie narzekają: „Nasze logoski są za małe!”, podczas gdy media bardziej cenią emocje nad fakty, a dyskusje o kolorystyce wciąż przyprawiają grafików o palpitacje serca. „Zakochaj się w designie” — wołają ekrany warszawskich tramwajów, a elegancko zaprojektowane wnętrza wpływają na gości bardziej niż ochrona przy wejściu. Ktoś kiedyś twierdził, że design miał zmieniać świat na lepsze? Krótka proza Marcin Wichy przypomina obrazy z kalejdoskopu — w nich przegląda się estetyczna twarz Polski ostatnich czterech dekad. Łączą je humor, erudycja oraz literacka finezja autora. Wicha ukazuje, że design nie jest tak niewinny, jak mogłoby się wydawać, i pomimo groteskowych sytuacji, które czasem spotyka w tej branży, projektowanie wciąż jawi się jako fascynujące zajęcie.Marcin Wicha, urodzony w 1972 roku w Warszawie, jest znakomitym grafikiem. Tworzył i nadal tworzy okładki, plakaty i znaki graficzne. Zdarza mu się też pisać, a jego teksty można znaleźć m.in. w „Autoportrecie”, „Literaturze na Świecie” i „Tygodniku Powszechnym”, gdzie przez kilka lat publikował rysunkowe komentarze. Współpracuje z „Gazetą Wyborczą” oraz „Charakterami” i ma na swoim koncie kilka książek dla dzieci.