Dzieci naszej dzielnicy

W arcydziele Nadżiba Mahfuza „Dzieci naszej dzielnicy” czytelnicy zostają zabrani w burzliwą i porywającą podróż przez życie egipskiej rodziny i duchową historię ludzkości. Po raz pierwszy opublikowana w języku arabskim w 1959 roku, ta bogata i zawiła powieść splata ze sobą historie mieszkańców współczesnej dzielnicy Kairu, którzy nieświadomie odtwarzają życie swoich świętych przodków.

W sercu tej historii znajduje się enigmatyczna Posiadłość, raj, który rośnie pośrodku niczego, jak oaza na pustyni. Ten odosobniony raj jest domem dla potężnego i bezwzględnego patriarchy Al.-Dżabalawiego, który wystawia swoich potomków na ostateczną próbę. Rozczarowany ich słabością, izoluje się w rezydencji, pozostawiając swoje dzieci tęskniące za rajem na ziemi, który wydaje się być poza zasięgiem. Pozostaje pytanie: czy któreś z nich kiedykolwiek go osiągnie?

Ale „Dzieci naszej dzielnicy” to coś więcej niż tylko opowieść o walce rodziny o raj. Zagłębia się w duchową historię ludzkości, a bohaterowie uosabiają proroków islamu i innych tradycji monoteistycznych. Od Adama do Mojżesza, od Jezusa do Mahometa, alegoryczny charakter powieści przemawia do uniwersalności i powtarzalności ludzkiego przeznaczenia. Poprzez ich historie jesteśmy świadkami ponadczasowej walki z uciskiem i tyranią, tematu, który pozostaje aktualny nawet w naszym współczesnym świecie.

Sprawność Mahfuza w opowiadaniu historii błyszczy w tej potężnej powieści. Jego umiejętność płynnego łączenia historii, duchowości i codziennego życia zwykłych ludzi pokazuje bogactwo i różnorodność jego rzemiosła. Jako „najważniejszy pisarz współczesnej literatury arabskiej” (Newsweek), Mahfuz urzeka czytelników swoim unikalnym stylem narracji, utrzymując ich w napięciu aż do ostatniej strony.

Narracja rozwija się jako opowieść o wygnaniu z raju, wiecznej wędrówce, która wydaje się nigdy nie kończyć. Potomkowie Al-Dżabalawiego żyją w cieniu murów posiadłości, wiecznie tęskniąc za słodyczą, której nie mogą już osiągnąć. Ich dziadek pozostaje odległy, bezlitosny, a ich cierpienie trwa. Pokolenia mijają, żyjąc w nędzy i ubóstwie, podlegając opresyjnym rządom władców dzielnicy. Od czasu do czasu pojawia się prorok, ale jego szlachetne czyny są szybko zapominane wśród ostrych wiatrów wiejących z pustyni.

„Dzieci naszej dzielnicy” to literatura piękna, która rzuca wyzwanie konwencjonalnym normom opowiadania historii. Niekonwencjonalne podejście Mahfuza i ponadczasowe tematy poruszane w książce sprawiają, że jest to wciągająca i prowokująca do myślenia lektura. Służy jako przypomnienie o cyklicznej naturze ludzkiej historii i nieustającej walce z uciskiem. Podróżując przez życie potomków Al-Dżbalawiego, stajemy przed pytaniami o wiarę, moralność i dążenie do lepszej przyszłości.