Kobro. Skok w przestrzeń

Katia von Kobro od najmłodszych lat odznaczała się niezwykłym temperamentem i wewnętrzną buntowniczością. Wychowana w komfortowym, mieszczańskim środowisku, musiała jednak odnaleźć się w czasach gwałtownej rewolucji, która zrujnowała jej dotychczasowe życie. Zafascynowana nowymi ideałami, Katarzyna początkowo nie do końca wiedziała, jak je zastosować w praktyce. Ostatecznie odkryła swoje życiowe powołanie w sztuce, która rozkwitała w nowym, bolszewickim państwie.Zasłynęła nie tylko jako małżonka Władysława Strzemińskiego, lecz przede wszystkim jako awangardowa rzeźbiarka i innowatorka artystyczna. Jej pewność siebie i wizja artystyczna były nie do podważenia. „Moja rzeźba – mawiała – nie jest przeznaczona do salonów dawno upadłych przemysłowców”.Była członkinią grup artystycznych Blok, Praesens i „a.r.”, a jej artystyczna podróż była bogata w spotkania z wybitnymi przedstawicielami awangardy. Znajomość z Kazimierzem Malewiczem, Wassilim Kandinskim oraz polskimi twórcami jak Mieczysław Szczuka czy Teresa Żarnowerówna kształtowała jej twórczość. Jej życie poprowadziło ją przez miasta takie jak hanzeatycka Ryga, rewolucyjna Moskwa, a także Smoleńsk, Wilno, aż do Łodzi, gdzie osiedliła się na stałe i zmarła 21 lutego 1951 roku.Pogrzeb artystki na prawosławnym cmentarzu na Dołach zgromadził tylko kilka osób, w tym córkę i bliskich przyjaciół. Władysław Strzemiński nie wziął udziału w ceremonii.