Idąc na rzeź

Jedna z kluczowych powieści współczesnego pisarza z Iranu. "Adabijāt-e defā-e moghaddas", znana jako literatura świętej obrony, to specyficzny gatunek literacki w Iranie, ściśle związany z polityką historyczną kraju, która kładzie nacisk na dramatyczną wojnę iracko-irańską. Dla niedawno powstałej i niestabilnej Islamskiej Republiki, konflikt z reżimem Saddama Husajna stał się początkowym punktem formującym i wzmacniającym państwowość, jednocząc Irańczyków przeciwko wspólnemu przeciwnikowi. Z czasem, walka przekształciła się w niemal ośmioletnią krwawą i wyniszczającą wojnę, z tragicznymi skutkami sięgającymi nawet dwóch milionów ofiar po obu stronach. Powieść Doulatabadiego, która zderzyła się z cenzurą i przez dziesięć lat czekała na irańską publikację, dokonuje dekonstrukcji idealizowanego obrazu świętej obrony przepełnionego religijno-nacjonalistyczną retoryką. To rozważania nad narodową tożsamością w ekstremalnych warunkach pogranicza irańsko-irackiego, zdominowanego przez pozbawiony sensu konflikt pozycyjny, w którym wartość kontenera wody na ziemi niczyjej staje się nieoceniona. To także postmodernistyczna refleksja o losach dziennikarzy, pisarzy i wszystkich tych, którzy próbują swoich sił w literackiej walce w czasie wojny. Ale czy naprawdę powinno to być ich zadaniem?