Grzeczne dłonie, Wszystko, co złe, i wszystko, co piękne na świecie

Ana Dragu, opierając się na swoich przeżyciach, przedstawia opowieść o życiu Saszy, chłopca z autyzmem, oraz ich wspólnej drodze przez różne diagnozy, wyzwania rumuńskiego systemu opieki zdrowotnej, jak również mierzenie się z nieprzespanymi nocami i dniami pełnymi niepewności. To także relacja o samotnym macierzyństwie, gdzie siostra wciela się w rolę przewodniczki, oraz o tym, jak poezja ustępuje miejsca nauce o mózgu. "Grzeczne dłonie" i "Wszystko, co dobre, i wszystko, co złe na świecie" to przejmujące historie o wychowywaniu dziecka w spektrum autyzmu, które również odkrywają czułość i unikalny język rodzinny powstający w otoczeniu odmienności. Opowiadają również o codziennym heroizmie matki starającej się pogodzić opiekę nad dzieckiem z twórczością literacką i samodzielnością. Literackie postacie od czasów "Gilgamesza" czy "Iliady" często charakteryzowały się pewnymi umysłowymi nietypowościami. Od Cervantesa po Davida Fostera Wallace’a pisarze przyglądali się zjawiskom związanym z nietypowym postrzeganiem rzeczywistości. Dzieła Swifta, Poego, Andersena i Lewisa Carrolla otwierają przed nami wizję świata widzianego oczami osoby autystycznej, zanim jeszcze określenie "autyzm" weszło do powszechnego użycia. Współczesne książki dokumentalne, pisane przez matki dzieci z autyzmem, przybliżają te zjawisko bez patologizowania go. Relacja Any Dragu, wzbogacona posłowiem jej syna, dodaje do literatury pozycji mówiących o dojrzewaniu i konfrontacji z własnym spektrum wartościową i poruszającą perspektywę. Choć można mieć różne opinie na temat tego stanowiska, nie sposób zaprzeczyć, że opowieść o osobistej przemianie inspiruje entuzjazm wobec badaczy dążących do tego, aby ocalili jak najwięcej z życia osób dotkniętych autyzmem.